Ela’nın ayakları toprağa bastığında nefesi göğsünde yankılandı. Baran’ın sessizliği kulaklarında çınlıyordu. Onun gözlerine baktığında gördüğü yalnızca bir asker değildi artık; geçmişin yükünü taşıyan, kalbini sımsıkı sarmalayan bir adamdı.
“Seninle savaşmak en zor cepheydi,” dedi Ela, sesi çatallı ve yorgundu. “Ama ben kaçmayacağım.”
Baran, bakışlarını kaçırmadan bir adım attı. Ellerini cebine sokmuştu ama parmakları titriyordu. “Ela, seninle olan her anı aklımdan çıkartamıyorum. Ama ben, öyle kolay bir adam değilim. Her an bir savaş alanı gibi… Sana zarar vermekten korkuyorum.”
Ela bir adım daha yaklaştı. “Ben korkmuyorum.”
Baran’ın suratı bir anlığına yumuşadı. Ama sonra eski o buz gibi duruşuna geri döndü. “Senin bu cesaretin, beni daha çok yakıyor.”
Ela, başını yana eğdi. Gözleri
