Taş eve vardıklarında ikisi de sırılsıklamdı; saçlarından damlayan su, taş zemine sessizce düşüyordu. Ela kollarını göğsünde kavuşturdu; teni üşümüş, yanakları pembeleşmişti. Baran, kapının eşiğinde durup Ela’ya baktı; bakışları yumuşaktı, içinde tutamadığı bir sevdayla doluydu.
“Üşüdün mü?” diye sordu; sesi kısık, nefesi hâlâ ıslak saçlarının kokusuna karışıyordu. Ela, başını hafifçe salladı; dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm vardı: “Biraz…”
---
Baran, bir örtü aldı; Ela’nın omzuna sardı. Ela titreyen elleriyle saçlarını geriye atarken, Baran’ın parmakları Ela’nın ıslak saç tellerine dokundu. “Saçların yağmur kokuyor,” dedi; sesi neredeyse bir fısıltıydı.
Ela, gözlerini Baran’a kaldırdı; bakışlarında ilk defa kendine güvenen bir parıltı vardı. “Senin ellerin de sıcak,” dedi; se
