Ela ve Kerem patlayan tünelin ardından toz duman içinde kendilerini dışarı attıklarında, Baran çoktan o bölgeye ulaşmıştı.
Toz bulutu dağılırken Baran, Ela’ya doğru koştu.
Gözleri korkuyla büyümüş, elleri titriyordu.
Ela’yı gördüğünde, önce hiçbir şey söylemeden onu sımsıkı sardı.
> “Bitti mi?” diye fısıldadı.
Ela başını salladı, ama bakışı uzaklara takılıydı.
> “Hayır… daha yeni başlıyor.”
Baran, Kerem’e baktı.
Kerem yorgundu ama gözlerinde garip bir huzur vardı.
> “Yaman oradaydı,” dedi kısık sesle. “Ve kaçtı.”
Baran’ın yüzü sertleşti.
Ela bir adım geri çekildi, gözlerini Baran’ın gözlerine dikti:
> “Baran… o adam benim babam.”
Söz havada asılı kaldı.
Zaman durdu.
Baran sadece baktı. Ela'nın içindeki fırtınaya, gözlerindeki boğaza...
Sonra başını eğdi.
> “
