Baran, köprüden uzaklaştıktan sonra kamyoneti sık ağaçların arasına sürdü. Yolun sonunda, eski bir dağ kulübesine benzeyen küçük bir baraka çıktı karşılarına. Çatısı kiremitlerle yarım yamalak kaplı, pencereleri kırık döküktü ama içerisi dışarıya göre daha güvenliydi.
Motoru susturduktan sonra derin bir nefes aldı. Direksiyonun üzerindeki avuç içleri terlemişti. Ela hâlâ yan koltukta oturuyor, gözleriyle onun yüzünü süzüyordu. Dudaklarının kenarında belirsiz bir gülümseme vardı.
“Burası… en azından şimdilik güvenli görünüyor,” dedi Baran, kamyonetten inerken.
Ela da arkasından indi, kolunu sararak yanına yaklaştı. “Artık güvenli bir yer değil, senin yanında olduğum her yer güvenli benim için.”
Baran o sözlere karşılık vermedi, sadece Ela’nın yüzüne baktı. Yorgunluk çizgilerinin ardında
