Ela ve Baran, dudaklarındaki sıcaklığın izlerini birbirlerinin nefesinde taşırken, sığınağın derinlerinden gelen o metalik tıkırtı, gerçeğin yeni katmanlarını aralamıştı.
Sesler, yankı gibi… geçmişin çığlıkları gibi dökülüyordu duvarlardan.
Seyyah başını çevirdi. Sanki nefesi kesilmişti.
Ve sonra o adım sesleriyle gelen adamı gördüler.
Karanlıkta, gölgeden çıkmış gibiydi.
Boynundaki yarım ay şeklindeki dövme, zamanın içinden gelen bir işaretti.
Ela’nın elleri istemsizce Baran’ın koluna sarıldı.
Baran’ın gözleri kısıldı.
Yavaşça fısıldadı:
> “Bu… bu imkânsız.”
Adam konuştu.
Sesi Baran’ın sesine benziyordu. Ama daha yavaş, daha soğuk, daha derin bir tonda.
> “Kardeşim… yıllar sonra yine aynı duvara dayandık demek.”
Ela nefesini tuttu.
Baran’ın eli havada asılı kaldı.
>
