Ela, Baran’ın arkasında nefesini tutmuş bekliyordu. Karşılarında kurşun geçirmez camlarla çevrili, taş bir dağ evi yükseliyordu. Üst katta yanan tek bir ışık… ve içeriden yankılanan o ses:
> “Geç kaldın Baran… ama bu sefer yanındakine dikkat et.”
Baran gözünü kırpmadı. Ela’ya yaklaştı, gözlerini onun gözlerine kenetledi. “Yanındayım. Ne duyarsan duy, bana inan. Sadece bana.”
Ela başını eğdi. Kalbinin çarpıntısı susturulamaz bir davul gibiydi. Göğsüne saplanan diken, geçmişin yaklaştığını fısıldıyordu.
Baran eliyle işaret verdi. İki asker çevreyi kuşattı, Kenan arka kapıya yöneldi. Baran ise Ela’yla birlikte ön kapıya yaklaştı. Kapı aralıktı. Baran silahını çıkarıp yavaşça itti.
Evin içi soğuktu, ama o soğuk duvarlardan değil… duvarların ardında bekleyen gerçekten geliyordu.
Ve o a
