Sabahın ilk ışıkları, dağların arasından usulca süzülürken karakolda bir huzursuzluk hâkimdi. Sanki havada görünmeyen bir duman, bir gerginlik kokusu vardı. Telsizden yayılan kodlu konuşmalar kısa, kesik kesikti. Baran sabaha kadar gözünü kırpmamış, elde edilen belgelerle sistemde saatlerce uğraşmıştı. Fakat içerideki köstebeğin kim olduğu hâlâ belirsizdi.
Ela, sabah nöbetinden çıkan hemşirelerden birinin yerine geçmişti. Yorgundu ama içi içini yiyordu. Kadının ölmeden önce söylediği “içinizden biri” sözü kafasında dönüp duruyordu.
Baran, elleri cebinde hastane konteynerinin önüne geldiğinde Ela’nın camdan dışarı baktığını gördü. Üzerindeki beyaz önlük bile artık masum görünmüyordu. Her an her şey olabilirdi.
Kapıyı açmadan önce bir süre onu izledi. Saçlarının arkasındaki ince topuz, om
