Gün öğlene yaklaşırken, rüzgâr kesilmiş, güneş taş yolda ağır bir sıcaklık bırakmıştı. Askerler ufak bir gölgelikte mola verdi; Baran ve Ela, biraz daha uzağa, küçük bir kayanın yanına oturdular.
Baran sırtını kayaya yasladı; omuzları yorgun, bakışları uzaklardaydı. Ela, sessizce yanına geçti; tereddütle, “Biraz nefes alalım mı?” dedi.
---
Baran başını salladı. Gömleğinin düğmeleri toz ve ter yüzünden yarıya kadar çözülmüş, boynundan göğsüne inen soluk bir iz belli olmuştu.
Ela’nın bakışları istemsizce oraya kaydı; nefesi kısa bir an kesildi.
---
Bir süre konuşmadan oturdular. Rüzgâr, Ela’nın saçlarını usulca yüzüne savurdu. O an Ela, dudaklarının kenarında ince bir titreme hissederek, gözlerini Baran’a çevirdi:
“Bu… yara mı?”
Baran’ın bakışları dondu; gözlerinde kısa bir suçluluk
