Ito na ang huling araw na makikita ko siya, pero maghahapon na ay hindi pa din kami nag-uusap. Napabuntong hininga tuloy ako ng malalim. Ang laki kong tanga dahil batid ko na hanggang ngayon ay umaasa pa din ako sa kanya. Alam ko naman na wala siyang gusto sa akin. Matagal ko ng alam. Pero, wala e. Ayaw makinig ng puso ko.
Sa mga pinapakita niya at kinikilos sa harapan ko, sa akin... alam ko na. Alam ko na wala talaga akong halaga sa kanya. Na 'di hamak na seatmate niya lang ako, kaklase, ka-schoolmate at kakilala. Yun lang ako sa kanya. Natitiis niya nga kong hindi kausapin e. Kung minsan nga ay dedma pa ko.
Kaya lang, sadyang manhid ang puso ko. Napaka martyr ng utak ko. Ganunpaman, masaya pa din ako para sa kanya. Kasi alam at batid ko na masaya at kuntento siya ngayon sa kung anong
