✓IMPRISON HEART [COMPLETED]

CHAPTER 11

Isang malalim na buntong hininga muli ang napakawalan ko. Bakit ganon? Habang patuloy ako sa pagsusulat ng istoryang ginagawa ko ay patuloy ko lang din naiisip ang taong yun? Oo, close kami dahil nga magkatabi kami lagi ng upuan. Pero, hindi naman kami ganon kadalas mag-usap. Tahimik kasi siya lagi at ganon din naman ako.

"Uy, Ice!" Nagbalik sa reyalidad ang isip ko ng marinig ang boses ng bakla kong kaibigan.

"O, bakit? Ano yun?" tanong ko sa kanya. Ngunit sa halip na sagutin ako ay tumawa lamang siya ng malakas. Nababaliw na yata siya. Tss.

"Hmm... Iniisip mo naman siya. Hahaha." Tumatawang saad niya pa.

Sinimangutan ko nalang siya at saka pinagpatuloy ang aking pagsusulat. Kailan kaya papasok ang isang yun?

ZACH

Ilang buwan na ang lumipas simula ng mawala si lolo. Kahit papaano, natatanggap na din naming magpapamilya na wala na nga siya sa mundong ginagalawan namin ngayon. Kaya lang, kasabay ng pagkawala ni lolo ay tila may nagbago din sa pagkatao ko.

Simula ng araw na yun, hindi na ulit kami nagkausap pa ni Melody. Like we're totally strangers to each other. We're just a classmate and seatmate now. Then, when I tried to talk to her, she snob me. So, I give up and ended up not to talk with her at all. Naging normal na din ang lahat at bumalik sa dati ang pamumuhay ko. Although, my lolo is dead now. Sila Sean and Zeus ba? Ito pa din naman at walang pinagbago. Isang malalim na buntong hininga ang napakawalan ko.

"Hey, may book signing ang favorite writer ko. Pupunta ako, sama ba kayo?" pahayag ni Zeus. Yeah, yeah. He is talking about books again like as if it can talk, right? Tsk!

"Really? Marami bang libreng pagkain d'yan? Kung oo, sasama ako. Hihi." tugon ni Sean dito. And here we go again, talking about foods too. Tsk!

"Hey, Zach! Wanna come with us?" bumaling sa direksyon ko si Zeus at tinanong ako. "Oy, Sean! It's a book signing and not a free taste food or whatever." napapailing na sagot naman niya kay Sean.

"E? Boring. No food, no fun at all." napapasimangot na tugon dito ni Sean.

"Tss. Whatever. Hey, Zach. Are you listening? Nagiging tahimik kana lagi these past few week. What's wrong?" pag-iiba ng topic ni Zeus sabay baling ulit sa direksyon ko.

Agad akong napalingon kay Zeus dahil sa sinabi niya. Ayoko lang pag-usapan ang libro at pagkain. Masama na ba yun ngayon? Tsk! "Don't tell me na may nam-miss kang someone? Is it Melody Scarlet Canister?" pang-aasar na naman sa akin ni Sean sabay pito na parang may tinatawag siyang kalapati. Tsk!

Agad ko siyang binatukan dahil sa sinabi niya. "Sira! Paano kung may makarinig sa'yo? E, 'di inakala pa nila na... Teka, teka. Tumigil kana nga lang d'yan at kumain hangga't gusto mo. Tsk!" asar na tugon ko sa kanya. Pero, ewan ko kung bakit bigla nalang ako tinitigan ng kakaibang tingin ng dalawa. Hala? Problema ba nila?

"The way you react and talk, Zach. Look likes Sean is right. I think you really did miss her. No, not only miss her. You are indeed fall in love with her. Anyway, you can't fool us. We are childhood friend, right?" tumatango-tangong pahayag ni Zeus.

Hindi ako nakasagot sa sinabi ni Zeus at natahimik nalang bigla. These past few weeks... I can say that I always think about her. My mind is filled with her face and I don't know why. But this morning, I woke up and ended up realize something. I think I already in love with her. Tsk!

"Zach, hello? Are you still there? Time na." saad ni Sean at nag-wave pa ng kamay niya sa tapat ng mukha ko.

"Tss. Huwag kang oa, Sean." nakasimangot na tugon ko sa kanya at saka tumayo na mula sa pagkakaupo sa rooftop.

"Silent means yes." tumatawang saad pa ni Zeus at tumayo na din.

Oo nga pala, hindi ko din alam kung bakit. Pero, simula din ng araw na yun ay hindi na din tumatambay dito si Melody. Siyempre, hindi ko na din siya nakakasabay kumain. Tuwing wala namang pasok, pumupunta pa din ako sa park. Kaya lang, wala din doon si Melody. Hindi ko tuloy maiwasang isipin na umiiwas sa akin si Melody, pero bakit naman?

By the way, Hindi ko nalang pinansin ang pinagsasabi ng dalawang baliw kong kaibigan hanggang sa makarating kami sa classroom. Pagkapasok na pagkapasok naming tatlo ay hindi ko maiwasang mapatingin sa upuan ni Melody. Bahagya akong nagulat ng makitang nakatingin din si Melody sa direksyon ko. Nagkatitigan kami saglit, ngunit maya-maya ay nauna na siyang umiwas ng tingin sa akin. Naglakad na ko patungo sa upuan ko at nakinig na sa teacher ko na parang walang nangyari.

Mabilis na lumipas ang oras hanggang sumapit na nga ang uwian. Kagaya ng dati, nahuli akong lumabas ng classroom dahil mabagal akong magligpit ng gamit ko.

"Zach, ano? Sasama kaba sa amin?" tanong na naman sa akin ni Zeus.

"Ilang beses ko bang sasa-" Napahinto ako sa pagsasalita ng maunawaan kong wala na pala ang dalawa kong kaibigan. Tsk!

Magtatanong sa akin tapos bigla-bigla nalang aalis.Napahinto ako sa pag-aayos ng gamit ko ng mapansing kami nalang ni Melody ang nasa loob ng classroom. Hala? Tsk! Nagkatinginan na naman kami ni Melody, pero this time ay binalewala niya lang ako. Akmang lalabas na siya ng clasroom ng bigla ko siyang pigilan.

"Can we talk?" tanong ko sa kanya.

Walang emosyon naman siyang napatingin sa akin. "What?" cold na tanong niya sa akin at saka umiwas ng tingin.

"I... I have something to tell you." nakayuko kong pahayag sa kanya.

"I said, what?" pag-uulit niya sa sinabi kanina. Parang mas lalo pa siyang naging cold at emotionless ngayon.

"Iniisip ko lang na kapag hindi ko nasabi sa'yo ngayon ito ay baka pagsisisihan ko balang araw..." pangunguna ko.

"Like I said-" Agad siyang natigil sa pagsasalita ng ilagay ko ang aking hintuturo sa labi niya.

"Sssh. Let me finish my words first. Like I said before, I want to say something to you. Dati, all I really wants is to deal with you and that is to be your fake boyriend. But, not until you're gone. I don't know why I do feeling this way. It's so irratating that I badly want to get rid of it as soon as possible. But.. but you know? I finally understand that feeling now. I think... I fell in love with you so bad." paliwanag ko sa kanya at saka napahilamos sa mukha ko dahil sa kabang nararamdaman ko ngayon.

"E? Really? Then... Why not do something. Ipakita mo ang sarili mo sa akin kung karapat-dapat kaba? Kung karapat-dapat nga ba na magkagusto din ako sa'yo. Then, let's see... tingnan natin kung magkakagusto din ako sa'yo. Sa tulad kong walang emosyon." tugon niya.

Wala akong masabi kundi mabigla at matulala nalang sa harap niya. Kakaibang babae talaga siya.