PAGKATAPOS na linisan at gamutin ni Russel si Daniel ay nilagyan niya ng busal ang bibig nito. Kahit putol na ang dila nito ay may kakayahan pa rin itong gumawa ng ingay o sumigaw. Pero sa tingin niya ay hindi na iyon magagawa nito. Mukha na itong lantang gulay. Hinang-hina na at tila wala nang lakas.
Niligpit na niya ang mga ginamit niya. Humila siya ng upuan at pumwesto ng upo sa tabi ng kama. Kumuha siya ng sigarilyo at sinindihan iyon. Paghithit niya ay ibinuga niya ang usok sa mukha ni Daniel.
“Alam mo, kasalanan mo naman ito, e. Kung hindi mo lang sana hinayaan na may mangyari sa inyo ng asawa ko, wala ka dito. Sayang ka, Daniel. Ang bata-bata mo pa. Sinayang mo ang buhay mo para sa isang maling babae. Sabagay, ganiyan naman kayong mga kabataan. Masyado kayong mapupusok! Kaya kayo
