PALAGAY KO MAHAL KITA [ Completed ]

Chapter 6

HABANG ang katawan ni Sofia ay sugatan at walang malay sa madilim na selda, ang kanyang diwa ay nalulunod sa mga alaala ng nakaraan—pabalik sa mainit at maalikabok na training camp kung saan ang lahat ay nagsimula.

Sa panaginip niya, tila naamoy niya muli ang sariwang damo at ang anghang ng tiger balm. Iyon ang unang araw ng tactical training.

Nakatayo siya sa gitna ng formation nang mahagip ng mga mata niya ang isang kadete na kakalabas lang ng barracks.

Ito si Jaxon Alcaraz.

Kahit na pare-pareho silang naka-fatigue, litaw na litaw ang "gwapong mukha" nito—ang matangos na ilong, ang matatalim na mga mata na tila laging may binabalak, at ang panga na parang hinulma mula sa matigas na bato.

Sa isang iglap, naramdaman ni Sofia ang kakaibang kaba na hindi dulot ng takot sa instructors.

Pero ang paghanga ay agad napalitan ng inis nang magtama ang mga mata nila.

"Move it, Cadet Galvez. Baka matunaw ako, ma-distract ka pa sa training," sabi ni Jax sabay kindat bago siya nilampasan.

“Ang yabang, feeling gwapo,” bulong ni Sofia sa sarili noon, habang mahigpit na hinahawakan ang kanyang rifle.

Naalala rin niya ang unang gabi sa camp kung saan nahuli silang dalawa na nag-e-extra rounds sa obstacle course.

Nagkakarerahan sila, ayaw patalo sa isa’t isa.

Nang sabay silang humantong sa finish line, hingal na hingal silang napaupo sa lupa.

"Bakit ba kailangan mong laging sumabay sa akin?" tanong ni Sofia, habang pinupunasan ang pawis sa noo.

Tumingin sa kanya si Jax, ang mapang-asar na ngiti ay naging isang seryosong titig na nagpatigil sa mundo ni Sofia.

"Hindi ako sumasabay sa'yo, Galvez. Binabantayan kita. Baka kasi madapa ka, walang sasalo sayo."

Sa loob ng selda, ang walang malay na si Sofia ay bahagyang ngumiti—isang mapait at mahinang ngiti sa gitna ng kanyang paghihirap.

Kahit sa dilim ng kanyang isipan, ang mukha ni Jax ang nagsisilbing tanging liwanag.

Ang asaran nila, ang bangayan, at ang mga nakaw na tingin sa camp... iyon ang nagbibigay sa kanya ng lakas na huwag tuluyang bumitaw.

Biglang nayanig ang selda dahil sa tunog ng isang malakas na pagsabog sa labas.

Ang paligid ay nayanig sa sunod-sunod na pagsabog mula sa labas ng bunker.

Ramdam nina Jax ang pagyanig ng semento, kasabay ng tunog ng mabilis na putukan—ang pamilyar na kanta ng mga M4 rifles.

Alam ni Jax ang tunog na iyon."The unit... they're here," bulong ni Julian, ang boses ay puno ng pag-asa habang ang isang kamay niya ay protektadong nakayakap pa rin sa walang malay na si Sofia.

Bumukas ang bakal na pinto ng selda. Pumasok ang isang guwardiyang halatang natataranta, hawak ang susi at isang AK-47, balak siguro silang ilipat o gawing hostage.

Pero hindi na hinintay ni Jax na makalapit ito.

Sa kabila ng mga bali at sugat sa katawan, ginamit ni Jax ang huling lakas ng kanyang survival instinct.

Sa isang mabilis at desperadong galaw, gumapang siya at sinipa ang tuhod ng guwardiya.

Nang mawalan ito ng balanse, hinaras ni Jax ang leeg nito at buong lakas na inagaw ang baril.

Click-clack.

Isang putok ang umalingawngaw sa loob ng maliit na selda.

Bagsak ang guwardiya.

"Sofia! Sofia, gising!" sigaw ni Jax habang pilit na kinakarga ang dalaga gamit ang isang braso, habang ang isa naman ay mahigpit na nakahawak sa inagaw na baril.

Eksaktong bumagsak ang pader sa dulo ng hallway nang pasabugin ito ng rescue team.

Sa gitna ng usok at alikabok, lumitaw ang mga pamilyar na silhouette ng kanilang mga kasamahan.

"Si Captain Alcaraz! At si Captain Galvez! Secure the perimeter! Medics, forward!" sigaw ng team leader.

Naramdaman ni Jax ang pagbigat ng kanyang mga mata. Ngayong ligtas na sila, tila doon lang naramdaman ng katawan niya ang lahat ng sakit na tiniis niya para kay Sofia.

Dahan-dahan silang inilapag sa mga stretcher. Bago siya mawalan ng malay dahil sa sobrang pagod at dugo, naramdaman ni Jax ang mahinang piga sa kanyang kamay.

Idinilat niya ang kanyang mga mata at nakita ang mga mata ni Sofia—bahagyang nakabukas, malabo ang tingin, pero nakatingin sa kanya.

"Jax..." mahinang bulong ni Sofia, ang boses ay halos hangin na lang.

"I got you, Sofia," sagot ni Jax, habang pilit na ngumingiti sa gitna ng hapdi. "Sabi ko sa'yo... hindi kita iiwan."

Sabay silang dinala palabas ng bunker patungo sa naghihintay na chopper, habang ang araw ay nagsisimulang sumikat sa abot-tanaw ng gubat—ang pagtatapos ng kanilang pinakamahirap na misyon, at ang simula ng isang bagong laban para sa kanilang dalawa.