วิวาห์นั่งเหม่อมองไปเบื้องหน้าหลังจากตื่นนอนตอนเย็นจากฤทธิ์ยาและความปวดร้าวที่ได้รับ ตอนเธอกลับมาและต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบอกเลยว่าใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงกับแขนข้างเดียวที่ยังใช้งานได้ มันลำบากทุลักทุเลอย่างมากแต่เธอก็ผ่านมันไปด้วยตัวเองอย่างที่ควรจะเป็น
เธอรู้ว่าอาการบาดเจ็บนี้ต้องใช้เวลาพักฟื้นเป็นอาทิตย์กว่าเธอจะกลับมาทำงานได้อีกครั้ง ซึ่งอาทิตย์นี้เธอรู้ว่าอัครบดินทร์คงไม่ให้เธอไปทำงาน และเธอก็เอาเสื้อผ้าบางส่วนลงกระเป๋าแบบไม่ได้พับมันเพื่อไปพักบ้านแม่
แต่ที่เธอยังไม่ไปวันนี้เพราะเธออยากคุยบางอย่างกับอัครบดินทร์ก่อน บางอย่างที่เธอคิดว่าตัวเองคิดดีแล้ว คิดรอบคอบแล้ว เธอปล่อยให้มันยืดเยื้อต่อไปไม่ได้อีกแล้วจริงๆ
“เป็นยังไงบ้าง” แล้วประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเจ้าของห้องอย่างอัครบดินทร์ที่เดินเข้ามาถามไถ่เธอ
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ” วิวาห์หันไปมองเขาแล้วบอกความต้องการของ
