“ฉันท้อง” วิวาห์ช่างใจครู่หนึ่งแต่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่ควรตกลงกันให้เข้าใจ เธอจึงบอกสิ่งที่เธอพึ่งรับรู้ออกมาให้เขารู้
และปฏิกิริยาที่เธอได้รับอย่างไม่น่าเชื่อ
ตุบ! เสื้อผ้าในมือของเขาร่วงลงพื้นด้วยแขนแกร่งที่เหมือนไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะถือเสื้อผ้าน้ำหนักเพียงเล็กน้อยพวกนั้น
เขา...ตกใจและรับไม่ได้ขนาดนี้เลยอย่างนั้นเหรอ
“เธอ...คิดไว้ว่ายังไง” กว่าอัครบดินทร์จะหาเสียงตัวเองเจอก็ใช้เวลาสักพัก แต่สมองของเขากลับยากจะคิดคำถามได้มากกว่านี้
“แล้วคุณคิดว่ายังไง” เธอคิดว่ายังไงมันไม่สำคัญหรอกเพราะยังไงลูกก็อยู่ในท้องของเธอ เธอสามารถปรับตัวตามสถานการณ์ให้เข้ากับตัวเองได้ ที่เหลือก็แค่ส่วนของเขานั่นแหละที่เธออยากรู้
รู้เพื่อจะได้รู้ว่าสถานการณ์ของตัวเองหลังจากนี้จะเป็นยังไง
“ฉัน...จะทำหน้าที่พ่อให้ดีที่สุด” สายตาเขาล่อกแล่กอย่างไม่เคยเป็นก่อนจะตอบออกมาอย่างไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันว่าความหมายขอ
