“หึ!” อัครบดินทร์แค่นเสียงออกมาอย่างเย้ยหยันกับชีวิตของเขาในตอนนี้
“ถ้าวันไหนที่ลูกเสียใจขึ้นมาจากสิ่งที่ลูกดื้อรั้น อย่าหาว่าแม่ไม่เตือนก็แล้วกัน”
นั่นสินะ ทั้งที่พ่อแม่เขาเตือนเขาแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายเขาก็ยังดื้อรั้นและยืนหยัดเพื่อสิ่งที่ตัวเองมั่นใจและเชื่อมั่นว่าเลือกถูกอย่างไม่มีใครเข้าใจ
แม้จะบอกว่าพ่อแม่เขาเป็นส่วนหนึ่งของความวุ่นวายเป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องยุ่งเหยิง แต่ต้นเหตุของการกระทำของปาลิดาไม่มีใครบีบบังคับเธอได้เลยนอกจากตัวของเธอ หากเธอรักเขาจริงเธอจะไม่มีทางหักหลังเขาได้ หากเธอเชื่อมั่นในตัวเขาเธอจะไม่สนใจเงินทองเล็กน้อยพวกนั้นเพราะเขาสามารถให้เธอได้มากเท่าที่เธออยากได้
แต่สุดท้ายจิตใจของเธอก็มีความรักตัวเองมากกว่าใครอื่น มันไม่ได้ผิดที่คนเราจะรักตัวเอง แต่มันผิดที่รักตัวเองจนกลายเป็นการเห็นแก่ตัวและทำร้ายคนอื่นเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง
แต่เขาจะพูดแบบนั้นได้ยังไงในเมื่อเ
