Chapter 2 - Ang Alok ng Billionaire
1353 Words
Hindi pa rin makapaniwala si Luna sa mga nangyayari.
Pakiramdam niya ay parang nananaginip lang siya—isang kakaibang panaginip na hindi niya alam kung paano matatapos.
Ilang minuto pa lang ang nakakalipas nang sabihin ni Adrian Montenegro sa harap ng daan-daang bisita na siya ang magiging nobya nito.
Hanggang ngayon ay nanlalambot pa rin ang mga tuhod niya.
“Sir… hindi po puwede ito,” mahina niyang sabi habang pilit inaalis ang kamay mula sa hawak ng lalaki.
Pero mahigpit pa rin ang pagkakahawak ni Adrian.
Hindi ito sumagot.
Sa halip ay diretso lang siyang hinila nito palabas ng ballroom.
“Sumama ka sa akin,” malamig nitong utos.
Bago pa makapagsalita si Luna, hinila na siya nito papunta sa isang pribadong hallway sa likod ng ballroom.
Naririnig pa rin niya ang bulungan ng mga bisita habang papalayo sila.
“Grabe… waitress lang daw!”
“Baliw na ba si Adrian Montenegro?”
“Anong klaseng desisyon iyon?”
Napapikit si Luna sa hiya.
Diyos ko…
Ano bang pinasok ko?
Pakiramdam niya ay gusto na lang niyang maglaho sa kahihiyan.
Hindi siya sanay na maging sentro ng atensyon—lalo na sa ganitong klaseng sitwasyon.
Pagdating nila sa isang tahimik na lounge room, saka lang siya pinakawalan ni Adrian.
Agad siyang napahawak sa dibdib.
Huminga siya nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili.
“Sir… baka may mali po kayo,” sabi niya habang nakatingin sa sahig.
“Hindi ako ang hinahanap ninyo.”
Tahimik lang si Adrian habang nakatingin sa kanya.
Malamig ang ekspresyon nito.
Pero may kakaibang determinasyon sa mga mata nito.
“Alam ko,” sagot nito.
Napakurap si Luna.
“Po?”
“Alam kong hindi ikaw ang bride na dapat kong pakasalan.”
Lalong naguluhan ang dalaga.
Kung ganoon…
Bakit niya ginawa iyon?
“Kung ganoon po… bakit ninyo sinabi iyon sa lahat?” tanong niya.
Lumapit si Adrian sa mesa at nagbuhos ng tubig sa baso.
Inabot niya iyon kay Luna.
“Uminom ka muna,” sabi nito.
“Parang hihimatayin ka na.”
Nahihiya man, tinanggap niya ang baso.
Bahagya siyang uminom.
Pero hindi pa rin nawawala ang kaba sa dibdib niya.
“Sir… hindi po biro ang kasal,” sabi niya.
Hindi siya tumitingin sa lalaki.
Takot siyang makita ang ekspresyon nito.
“Hindi rin biro ang kahihiyan,” malamig na sagot ni Adrian.
Natigilan si Luna.
Unti-unti niyang itinaas ang tingin.
May bigat ang sinabi ng lalaki.
Dahan-dahang umupo si Adrian sa sofa habang pinagmamasdan siya.
“Tumakas ang bride ko,” sabi nito.
“Opo… narinig ko po.”
“Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin niyon sa mundo ko?”
Umiling si Luna.
Hindi siya bahagi ng mundo ng mga billionaire.
Hindi niya alam kung gaano kalaki ang epekto ng isang eskandalo sa kanila.
“Isang malaking iskandalo,” sabi ni Adrian.
Tumayo ito at lumapit sa malaking bintana ng lounge room.
Sa labas, tanaw ang ilaw ng lungsod.
“May mga investors ako na nandito ngayon,” dagdag nito.
“Mga business partners. Media. Kaibigan ng pamilya ko.”
Huminga ito nang malalim.
“Kung makakansela ang kasal na ito, magiging headline iyon bukas.”
Napabuntong-hininga si Luna.
Naiintindihan niya ang punto ng lalaki.
Pero…
“Pero sir… bakit ako?” tanong niya.
Lumingon si Adrian sa kanya.
“At that moment,” sabi nito, “ikaw ang unang taong nakita ko na hindi bahagi ng mundo ko.”
“Hindi ko po naiintindihan…”
Lumapit muli ang lalaki.
Matangkad ito.
Halos dalawang hakbang lang ang pagitan nila.
“Hindi ka artista,” sabi nito.
“Hindi ka socialite.”
“Hindi ka gold digger.”
Napatigil si Luna.
“Isa ka lang ordinaryong babae.”
Hindi niya alam kung insulto ba iyon o papuri.
“Sir… kahit ganoon,” sabi niya, “hindi ibig sabihin puwede na ninyo akong pakasalan.”
Tahimik si Adrian sandali.
Parang may iniisip ito.
Pagkatapos ay sinabi nito ang isang bagay na lalong nagpagulo sa isip ni Luna.
“Hindi ito totoong kasal.”
Napakurap siya.
“Po?”
“Kontrata lang.”
Nanlaki ang mata ni Luna.
“Fake marriage?”
Tumango si Adrian.
“Isang kasunduan.”
“Tatagal lang ng isang taon.”
Halos mahulog ang baso sa kamay niya.
“Isang taon?!”
“Pagkatapos niyon,” dagdag ni Adrian, “maghihiwalay tayo. Tahimik. Walang iskandalo.”
Napailing si Luna.
“Hindi ko po kaya iyon…”
Pakiramdam niya ay napakalaki ng hinihingi ng lalaki.
Hindi iyon simpleng desisyon.
Kasal iyon.
Kahit na kontrata lang.
“Makikinabang ka rin,” sabi ni Adrian.
Napatigil siya.
“Anong ibig ninyong sabihin?”
Diretsong tumingin si Adrian sa kanya.
“Bababayaran kita.”
Nanlaki ang mata ni Luna.
“Hindi po ako ganoong klaseng babae!”
Bigla siyang tumalikod, handa nang umalis.
Hindi niya kayang ibenta ang sarili niya.
Kahit gaano kalaki ang pera.
Pero nagsalita muli ang billionaire.
“Limampung milyong piso.”
Natigilan siya.
Parang tumigil ang mundo.
Unti-unting bumagal ang paghinga niya.
Hindi siya lumingon.
“After one year,” dagdag ni Adrian.
“At tutulungan ko rin ang pamilya mo.”
Dahan-dahan siyang humarap.
Nanlalamig ang mga kamay niya.
“P-paano ninyo nalaman ang tungkol sa pamilya ko?”
Bahagyang ngumiti ang lalaki.
Isang malamig at kumpiyansang ngiti.
“Alam ko ang lahat ng bagay na gusto kong malaman.”
Kinabahan siya sa sagot na iyon.
“May sakit ang nanay mo,” dagdag ni Adrian.
Nanlaki ang mata ni Luna.
“At ang kapatid mo ay huminto sa pag-aaral.”
Halos mawalan siya ng boses.
“T-totoo po…”
“Makakatulong ako.”
Tahimik ang buong silid.
Naririnig lang ni Luna ang malakas na t***k ng puso niya.
Limampung milyon.
Sapat iyon para gamutin ang nanay niya.
Sapat iyon para makapag-aral muli ang kapatid niya.
Sapat iyon para baguhin ang buhay ng pamilya nila.
Pero…
Kasal?
Kahit na kontrata lang?
“Sir… bakit ako?” tanong niya muli.
Matagal bago sumagot si Adrian.
Tinitigan siya nito nang mabuti.
Parang sinusubukang basahin ang bawat emosyon sa mukha niya.
“Because when I looked at you earlier…”
Bahagyang kumunot ang noo niya.
“Hindi ka natakot sa akin.”
“Takot na takot po ako ngayon,” mabilis niyang sagot.
Bahagyang natawa si Adrian.
Isang maikling tawa.
Parang bihirang mangyari.
“Pero hindi ka sakim,” sabi nito.
Hindi siya nakapagsalita.
“Hindi mo ako kilala.”
“Hindi mo alam kung gaano ako kayaman.”
“Pero hindi ka lumapit sa akin para humingi ng pera.”
Tahimik muli ang silid.
Pagkatapos ay iniabot ni Adrian ang isang maliit na kahon mula sa mesa.
Isang engagement ring.
Kumikinang ang malaking diamond sa ilalim ng ilaw.
Napasinghap si Luna.
“Kung papayag ka,” sabi ni Adrian, “lalabas tayo ngayon sa ballroom bilang magkasintahan.”
“Ngayon na po agad?”
“Oo.”
“Pero… paano ang pamilya ninyo?”
“Mamaya ko na ipapaliwanag.”
Halos mahilo si Luna sa bilis ng mga pangyayari.
“Sir… hindi ko alam kung kaya ko.”
Lumapit si Adrian.
Mas malapit kaysa kanina.
Ramdam niya ang presensya nito—matangkad, malakas, at napakakumpiyansa.
“Hindi kita pipilitin,” sabi nito.
Huminto ito sandali.
Pagkatapos ay marahan nitong inilagay ang ring box sa kamay niya.
“Pero isipin mo ang pamilya mo.”
Tumahimik ang silid.
Parang huminto ang oras.
Sa labas ng pinto, naghihintay ang daan-daang bisita.
Mga taong walang ideya kung anong nangyayari sa loob ng silid na ito.
At sa loob ng silid…
Nakatayo si Luna Reyes.
Isang simpleng waitress.
Na kailangang magdesisyon kung papasok ba siya sa mundo ng isang billionaire.
Dahan-dahan siyang tumingin sa kumikislap na singsing sa kanyang kamay.
Parang may sariling liwanag ang diamond.
Parang may sariling kapangyarihan.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Adrian.
“Kung papayag po ako…”
Nagtaas ng kilay ang lalaki.
“Ano ang kapalit?”
Bahagyang ngumiti si Adrian.
“Magiging Mrs. Montenegro ka.”
Nanlaki ang mga mata ni Luna.
At sa sandaling iyon…
Naramdaman niya na ang simpleng buhay niya
Ay tuluyan nang magbabago.
- Writer
