The Billionaire's Unexpectedly Bride Book 1

Maliwanag ang buong ballroom ng Grand Aurelia Hotel. Kumikinang ang malalaking kristal na chandelier sa mataas na kisame, tila mga bituing bumaba mula sa langit. Ang marmol na sahig ay natatabingan ng mapuputing petals ng rosas, habang ang mahahabang mesa ay punô ng mamahaling floral arrangements at gintong kandila. Sa isang sulok ng bulwagan, marahang tumutugtog ang violin quartet, nagbibigay ng romantikong himig sa engrandeng kasalang tiyak na pag-uusapan ng buong lungsod. Ito ang kasal ni Adrian Montenegro. Gwapo. Makapangyarihan. At isa sa pinakabatang CEO sa bansa. Sa edad na dalawampu’t siyam, hawak niya ang Montenegro Group of Companies—isang imperyo ng mga luxury hotel, real estate developments, at international investments. Halos araw-araw lumalabas ang pangalan niya sa business news. Ngunit ngayong gabi, hindi negosyo ang sentro ng usapan. Kasal ito. At lahat ng mata ay nakatuon sa altar. Ngunit may isang taong hindi kabilang sa marangyang mundong iyon. Tahimik siyang nakatayo sa likod ng ballroom, halos hindi napapansin. Si Luna Reyes. Nakasuot siya ng simpleng itim na uniporme bilang isa sa mga waitress ng catering service. Mahigpit niyang hawak ang tray ng champagne habang pinagmamasdan ang naglalakihang personalidad na naglalakad sa paligid. Ang mga babae ay nakasuot ng mamahaling gowns na kumikislap sa ilalim ng ilaw. Ang mga lalaki naman ay naka-tailored tuxedos na halatang gawa ng sikat na designers. Halos lahat ng naroon ay mayayaman—mga negosyante, celebrities, at kilalang personalidad sa lipunan. Pakiramdam ni Luna ay para siyang estranghero sa mundong iyon. “Grabe…” bulong ng katrabaho niyang si Mia habang inaayos ang mga baso sa tray. “Parang eksena sa pelikula.” Bahagyang ngumiti si Luna. “Parang fairy tale nga,” sagot niya. Pero sa kaibuturan ng isip niya, alam niyang hindi siya nababagay sa lugar na iyon. Lumaki siya sa isang maliit na bayan sa probinsya. Ang kanyang ina ay nagtitinda ng gulay sa palengke habang ang nakababata niyang kapatid ay nag-aaral pa sa high school. Dalawang taon na ang nakalipas nang lumuwas siya ng Maynila. Hindi para tuparin ang pangarap. Kundi para buhayin ang pamilya. “Hoy, Luna,” kinikilig na bulong muli ni Mia. “Nakita mo na ba ang groom?” Umiling siya. “Hindi pa.” “Grabe raw ang itsura. Para raw model sa magazine.” Napatawa si Luna nang mahina. Hindi siya interesado sa mga mayayamang lalaki. Alam niyang magkaiba ang mundong ginagalawan nila. At tanggap na niya iyon. Ngunit biglang naputol ang usapan nila nang makarinig sila ng bulungan mula sa mga bisita. Unti-unti itong lumakas. “Nasaan ang bride?” “Bakit hindi pa nagsisimula?” “Thirty minutes na tayong naghihintay…” Napakunot ang noo ni Luna. Napansin niyang may ilang staff na nagmamadaling tumatakbo papunta sa bridal suite. May mali. May nangyayari. Ilang minuto pa ang lumipas bago lumabas ang wedding coordinator mula sa hallway. Naka-formal suit ito ngunit halatang namumutla. Lumapit ito sa mga magulang ng groom at may ibinulong. Biglang nagbago ang ekspresyon ng mga ito. “Ano’ng ibig mong sabihin na wala siya?” galit na tanong ng isang matandang lalaki. “Sir… hindi po namin siya mahanap,” nanginginig na sagot ng coordinator. Napasinghap si Luna. Hindi mahanap ang bride? Parang apoy na kumalat ang balita sa buong ballroom. “Tumakas daw ang bride!” “May iniwang sulat!” “Hindi siya dumating sa suite niya!” Sa loob lamang ng ilang minuto, ang romantikong ambiance ng kasal ay napalitan ng tensyon at kaguluhan. Samantala, sa altar— Tahimik na nakatayo si Adrian Montenegro. Matangkad. Makisig. Nakasuot ng itim na tuxedo na perpektong bumabagay sa matipuno niyang katawan. Matalas ang kanyang jawline, maitim ang buhok, at malamig ang titig ng kanyang mga mata. Lumapit ang assistant niya at maingat na nagsalita. “Sir… wala na po ang bride.” Hindi agad sumagot si Adrian. Ngunit sapat na ang katahimikan niya para maramdaman ng lahat ang bigat ng sitwasyon. Ang kasal ng pinakamayamang bachelor sa lungsod— nasira. Sa likod ng ballroom, hindi mapakali si Luna. “Grabe…” bulong ni Mia. “Nakakaawa naman siya.” Tahimik lang si Luna. Hindi niya kilala ang lalaki. Pero alam niyang napakalaking kahihiyan nito—lalo na sa harap ng daan-daang influential guests. Biglang nagsalita si Adrian. “Stop the music.” Agad tumigil ang violin quartet. Nabingi ang buong ballroom sa biglaang katahimikan. Mabagal na bumaba si Adrian mula sa altar. Bawat hakbang niya ay mabigat ngunit punô ng awtoridad. Awtomatikong naghihiwalay ang mga tao habang naglalakad siya sa pagitan ng mga mesa. Lahat ng mata ay nakasunod sa kanya. Ngunit walang nakakaalam kung saan siya pupunta. Hanggang sa makarating siya sa likod ng ballroom— kung saan naroon ang mga staff. Nanlaki ang mga mata ni Luna nang mapansing diretsong papalapit sa kanya ang billionaire. Hindi… imposible. Pero hindi ito tumigil. Hanggang sa tuluyan itong huminto sa harap niya. Parang tumigil ang mundo ni Luna. Agad siyang napayuko sa kaba. “Look at me,” malamig na utos ni Adrian. Dahan-dahan siyang tumingala. At doon niya nasilayan ang malamig at malalim nitong mga mata—mga matang tila kayang basahin ang bawat sikreto niya. “Ano’ng pangalan mo?” tanong nito. “L-Luna po… Luna Reyes.” Tahimik si Adrian sa loob ng ilang segundo. Tinitigan lang siya nito na parang may malalim na iniisip. Biglang nagbulungan ang mga bisita. “Bakit kinakausap niya ang waitress?” “Ano’ng nangyayari?” Hindi halos makahinga si Luna sa kaba. “Sir…” mahina niyang sabi. “May kailangan po ba kayo?” Hindi agad sumagot si Adrian. Pagkatapos ay malamig itong nagtanong. “Marunong ka bang umarte?” Napakurap si Luna. “Po?” “Marunong ka bang magpanggap?” Lalong naguluhan ang dalaga. “H-Hindi ko po naiintindihan…” Huminga nang malalim si Adrian. At bago pa makapag-react si Luna— bigla nitong hinawakan ang kamay niya. Napasinghap siya. Pagkatapos ay hinila siya nito papunta sa gitna ng ballroom. “Sir! Sandali lang po!” pabulong niyang protesta habang pilit humihinto. Ngunit matatag ang hawak ni Adrian. Pagdating nila sa harap ng altar, humarap si Adrian sa lahat ng bisita. Tahimik ang buong ballroom. Parang walang sinumang humihinga. Pagkatapos ay nagsalita siya sa malamig ngunit malinaw na boses. “Ladies and gentlemen.” Lahat ay nakatingin sa kanila. “Ang kasal na ito ay hindi makakansela.” Naguluhan ang mga tao. “Pero nasaan ang bride?” sigaw ng isa sa mga bisita. Mabagal na lumingon si Adrian kay Luna. Halos tumigil ang t***k ng puso niya. At pagkatapos ay sinabi nito ang mga salitang tuluyang nagpabago sa buhay niya. “Because I just found my bride.” Nanlaki ang mga mata ni Luna. “A-Ano po?!” mahina niyang bulong. Ngunit huli na. Ang buong ballroom ay sumabog sa bulungan. May mga nagulat. May mga natawa. At may mga hindi makapaniwala. Isang simpleng waitress— ang magiging bride ng isang billionaire. Mahigpit na hinawakan ni Adrian ang kamay ni Luna. “Play the music,” malamig niyang utos. Nagkatinginan ang violinists bago muling nagsimulang tumugtog. Ang wedding march. Nanlalamig ang mga kamay ni Luna. Hindi niya maintindihan ang nangyayari. Isang oras lang ang nakalipas— naghahain lang siya ng champagne sa mga bisita. Ngayon— nakatayo siya sa altar sa tabi ng pinakamayamang bachelor sa lungsod. At sa loob lamang ng ilang minuto— maaari na siyang maging asawa nito. Hindi niya alam kung ito ba ang simula ng isang fairy tale. O simula ng isang bangungot na hindi niya matatakasan.