The Billionaire's Unexpectedly Bride Book 1

Maliwanag ang buong ballroom ng Grand Aurelia Hotel. Kumikinang ang malalaking kristal na chandelier sa mataas na kisame, na parang mga bituin na bumaba mula sa langit. Ang marmol na sahig ay nababalutan ng puting petals ng rosas, habang ang mahahabang mesa ay pinalamutian ng mga bulaklak at gintong kandila. Sa isang sulok ng bulwagan, marahang tumutugtog ang violin quartet, nagbibigay ng romantikong himig sa engrandeng kasalan na pag-uusapan ng buong lungsod. Ito ang kasal ng kilalang billionaire na si Adrian Montenegro. Gwapo. Makapangyarihan. At isa sa pinakabatang CEO sa bansa. Sa edad na dalawampu’t siyam, hawak niya ang Montenegro Group of Companies—isang imperyo ng mga hotel, real estate developments, at international investments. Ang pangalan niya ay halos araw-araw nasa business news. Ngunit ngayong gabi, hindi negosyo ang pinag-uusapan ng lahat. Kasal ito. At lahat ng mata ay nakatuon sa altar. Ngunit may isang taong hindi kabilang sa mga panauhin. Nasa likod siya ng ballroom. Tahimik. At halos hindi napapansin. Si Luna Reyes. Nakasuot siya ng simpleng itim na uniporme bilang isa sa mga waitress ng catering service. Mahigpit niyang hawak ang tray na puno ng champagne habang nagmamasid sa magagarang bisita na naglalakad sa paligid. Ang mga babae ay nakasuot ng mamahaling gowns na kumikislap sa ilaw. Ang mga lalaki naman ay naka-tailored tuxedos na halatang gawa ng mga sikat na designer. Halos lahat ng naroon ay mayayaman—mga negosyante, artista, at mga kilalang personalidad sa lipunan. Pakiramdam ni Luna ay parang nasa ibang mundo siya. “Grabe…” bulong ng katrabaho niyang si Mia habang nag-aayos ng mga baso sa tray. “Parang nasa pelikula.” Napangiti si Luna, kahit bahagya lang. “Parang fairy tale nga,” sagot niya. Pero sa loob-loob niya, alam niyang hindi siya kabilang sa mundong iyon. Lumaki siya sa isang maliit na bayan sa probinsya. Ang kanyang ina ay nagtitinda ng gulay sa palengke, habang ang nakababatang kapatid niya ay nag-aaral pa sa high school. Dalawang taon na ang nakalipas nang pumunta siya sa Maynila para magtrabaho. Hindi para sa pangarap. Kundi para sa responsibilidad. Kailangan niyang tumulong sa pamilya. “Hoy Luna,” bulong muli ni Mia habang kinikilig ang mukha. “Nakita mo na ba ang groom?” Umiling si Luna. “Hindi pa.” “Grabe daw ang itsura. Para raw model sa magazine.” Napatawa si Luna nang mahina. Hindi naman siya interesado sa mga mayayamang lalaki. Alam niyang hindi siya kabilang sa mundo nila. At ayos lang iyon. Ngunit biglang naputol ang kanilang usapan nang may marinig silang bulungan mula sa mga bisita. Unti-unti itong lumakas. “Nasaan ang bride?” “Bakit hindi pa nagsisimula?” “Thirty minutes na tayong naghihintay…” Napakunot ang noo ni Luna. Napansin niyang may ilang staff na nagmamadaling tumatakbo sa hallway papunta sa bridal suite. May mali. May nangyayari. Lumipas ang ilang minuto. Pagkatapos ay biglang lumabas ang wedding coordinator mula sa hallway. Naka-formal suit ito, ngunit halatang namumutla ang mukha. Lumapit ito sa mga magulang ng groom at may ibinulong. Biglang nag-iba ang ekspresyon ng mga ito. “Anong ibig mong sabihin na wala siya?” galit na tanong ng isang matandang lalaki. “Sir… hindi namin siya mahanap,” nanginginig na sagot ng coordinator. Napatakip sa bibig si Luna. Hindi mahanap ang bride? Parang kumalat ang balita sa buong ballroom sa loob lang ng ilang minuto. “Tumakas daw ang bride!” “Hindi siya dumating sa room niya!” “May sulat daw na iniwan!” Ang romantikong atmospera ng kasal ay biglang napalitan ng kaguluhan at gulat. Samantala, sa altar… Tahimik na nakatayo ang groom. Matangkad siya. Nakasuot ng itim na tuxedo na perpektong nakabagay sa kanyang matipunong katawan. Matulis ang kanyang jawline. Maitim ang buhok. At ang kanyang mga mata ay malamig at seryoso. Si Adrian Montenegro. Nakikinig siya sa paliwanag ng kanyang assistant. “Sir… wala na po ang bride.” Hindi agad nagsalita si Adrian. Ngunit ramdam ng lahat ang bigat ng katahimikan. Ang kasal ng pinakamayamang bachelor sa lungsod… Ay nasira. Sa likod ng ballroom, hindi mapakali si Luna. “Grabe…” bulong ni Mia. “Kawawa naman ang groom.” Hindi sumagot si Luna. Hindi niya kilala ang lalaking iyon. Ngunit sigurado siyang napakahirap ng pinagdadaanan nito ngayon. Isang malaking kahihiyan iyon. Lalo na sa harap ng daan-daang bisita. Biglang nagsalita si Adrian. “Stop the music.” Agad tumigil ang violin quartet. Biglang naging tahimik ang buong ballroom. Mabagal na bumaba si Adrian mula sa altar. Ang bawat hakbang niya ay mabigat ngunit puno ng awtoridad. Parang awtomatikong naghihiwalay ang mga tao habang naglalakad siya sa gitna ng mga mesa. Lahat ng mata ay nakasunod sa kanya. Ngunit hindi nila alam kung saan siya pupunta. Hanggang sa makarating siya… Sa likod ng ballroom. Kung nasaan ang mga staff. Nanlaki ang mga mata ni Luna nang mapansin niyang papalapit ito sa direksyon nila. Hindi… hindi naman siguro… Pero patuloy itong naglalakad. Hanggang sa tuluyang tumigil sa harap niya. Parang tumigil ang mundo ni Luna. Napayuko siya agad sa kaba. “Look at me,” malamig na utos ng lalaki. Dahan-dahan siyang tumingala. At doon niya nakita ang mga mata nito. Malalim. Matalim. Parang sinusuri ang bawat detalye ng kanyang mukha. “Anong pangalan mo?” tanong nito. “L-Luna po… Luna Reyes.” Tahimik si Adrian ng ilang segundo. Tinitigan lang siya nito. Parang may iniisip. Biglang nagbulungan ang mga bisita. “Bakit siya nakikipag-usap sa waitress?” “Anong nangyayari?” Hindi na halos makahinga si Luna sa kaba. “Sir…” mahina niyang sabi. “May kailangan po ba kayo?” Hindi agad sumagot si Adrian. Pagkatapos ay nagtanong ito. “Marunong ka bang umarte?” Napakurap si Luna. “Po?” “Marunong ka bang magpanggap?” Lalong naguluhan ang dalaga. “Hindi ko po naiintindihan…” Huminga nang malalim si Adrian. Pagkatapos ay bigla nitong hinawakan ang kamay niya. Napasinghap si Luna. Bago pa siya makapagsalita— Hinila siya ng billionaire papunta sa gitna ng ballroom. “Sir! Sandali lang po!” halos pabulong niyang sabi habang sinusubukang huminto. Pero matibay ang hawak nito. Pagdating nila sa harap ng altar, humarap si Adrian sa lahat ng bisita. Tahimik ang buong ballroom. Parang walang humihinga. Pagkatapos ay nagsalita siya sa malamig ngunit malinaw na boses. “Ladies and gentlemen.” Lahat ay nakatingin sa kanila. “Ang kasal na ito ay hindi makakansela.” Naguluhan ang mga tao. “Pero… nasaan ang bride?” may sumigaw mula sa crowd. Mabagal na tumingin si Adrian kay Luna. Halos tumigil ang puso ng dalaga. At pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang magpapabago sa buhay niya. “Because I just found my bride.” Nanlaki ang mga mata ni Luna. “A-Ano po?!” bulong niya. Ngunit huli na. Ang buong ballroom ay sumabog sa bulungan. Ang ilan ay nagulat. Ang ilan ay natatawa. Ang ilan naman ay hindi makapaniwala. Ang isang simpleng waitress… Ay biglang magiging bride ng isang billionaire. Mahigpit na hinawakan ni Adrian ang kamay ni Luna. “Play the music,” malamig niyang utos. Nagkatinginan ang violinists. Pagkatapos ay muli silang tumugtog. Ang wedding march. Nanlalamig ang mga kamay ni Luna. Hindi niya maintindihan ang nangyayari. Isang oras lang ang nakalipas… Naghahain lang siya ng champagne sa mga bisita. Ngayon… Nakatayo siya sa altar. Sa tabi ng pinakamayamang bachelor sa lungsod. At sa loob ng ilang minuto… Maaaring maging asawa siya nito. Hindi niya alam kung ito ba ay simula ng isang fairy tale. O simula ng isang problemang hindi niya matatakasan.