CHAPTER 2
1461 Words
Chapter 2: First Meeting
"Let's go," she said.
Tahimik na sumunod lang ako sa kanya. Nang pasadahan ko nang tingin ang pinsan ko ay muntik na akong mapangiwi.
She was wearing her strap dress na hanggang kalahati lang ng legs niya ang haba. Color dark grey pa ito with her 4 inch heels. Nakabuhaghag lang ang pink short hair niya at kipkip ang black purse niya.
Rudelyn is beautiful, big round eyes na mas ikinaganda pa niya lalo. Her cute pointed nose and her kissable lips na na never nag-lipstick ng red. Just a color pink, halatang favorite color niya ang pink. She's lovely, I can say that.
Magkasing edad lang kami pero mas matanda ako ng three months kaya siguro kahit may nagawa na akong hindi kaaya-aya sa kanya ay hindi naman niya ako pinapagalitan pero puro reklamo siya sa akin. She's a kind naman na kahit stranger pa iyan ay kinakausap niya.
May other works ba si Rudelyn aside from being my manager? Yes, she's a chef na hindi halata. Madalas siya ang nagluluto ng foods ko kung ayokong kumain sa resto hindi dahil mapili ako dahil may iniingatan lang akong allergy.
Seafoods, never pa akong nakakain no'n kasi allergic ako roon. Ah...naka-tatlong beses lang pala. Noong birthday ng amigo ni papa at aksidente lang akong nakakain no'n na isa pa wala pa akong kamalay-malay na may allergy ako sa seafoods.
At that time, I ate my seafoods. Ang daming pantal sa balat ko na maging sa mukha ko at hindi normal ang paghinga ko but I can still breath naman, kaya ko pa. Umaabot pa iyon ng dalawa o tatlong oras bago mawala. Kahit naka-inom na ako ng gamot.
But my papa was OA. Dinala pa ako sa hospital just to check up my condition. Ikamamatay ko ba ang seafoods?
Yes, dahil maaapektuhan nito ang t***k ng puso ko.
Narating na namin ang resto sa hotel at gusto ko ang atmosphere dahil naririnig ko ang pagtugtog ng violin na hindi ako nagkakamali na ako ang tumutugtog.
'When I first meet you', ang title ng music ko at ako ang nag-composed nito.
Blue, black, white ang kulay ng walls nila. Maganda ang structure ng resto, may mga tables na maganda ang decorations na akala mo ay nasa event ka or party.
Kaunti lang ang mga taong kumakain kaya mas lalong gumaganda ang atmosphere para sa akin.
Walang tao ang kumukuha sa akin nf pictures secretly. Walang tao ang manggugulo sa akin at walang tao ang mag-iingay around the place.
Umupo kami ni Rudeng sa isang vacant table na malapit sa sliding door ng resto. May VIP room naman ito for the VIP visitors too. But knowing my cousin, mas bet niya ang public.
"Good evening. Can I take your order, ma'am?" the waiter asjed, as soon as he approached us.
Like the usual ay si Rudeng ang pipili ng kakainin namin at siya ang kakausap sa waiter kahit sa akin nakatutok ito.
Me, being called a rude queen ay wala rin akong pakialam kung ano man ang sasabihin niya. Tsk.
Napadako ang mga mata ko sa malaking fishpond na hindi kalayuan sa puwesto namin ng pinsan ko. I can see the different fish here. Sure, allergic ako sa seafoods but I am weird, bet ko ang mga isda. I appreciate their colors and shape.
Mahawakan ko lang o ilulublob ko lang ang daliri ko sa tubig ng fishpond ay magkakaroon na ako kaagad ng pantal sa daliri.
Second, nakakain ako ng isda sa isang resto na mag-isa lang akong kumain ng dinner that time. Curious ako sa lasa ng isda kaya um-order ako then viola, yumaman ako sa sermon sa akin ng pinsan ko.
Kaya siya lang ang nag-oorder ng foods for me dahil matigas daw ang ulo ko at walang pakialam kahit mamatay man ako.
Curiosity is killing me, nakikita ko kasi ang reaction ng mga customer sa loob ng resto habang kumakain sila ng isdang iyon at nagustuhan ko naman. Masarap siya compared sa mga adobong manok.
But sad to say, hindi na ako nakakain no'n. Iyong huli ay nag-crave ako noong menstruation ko at walang nagawa si Rudeng kundi ang pagbigyan ako. Dahil grabe ang init ng ulo ko noon sa kanya and lucky her ay hindi ko na iyon hinahanap-hanap pang kainin.
Dumating na rin ang order namin at maingat na sinerve ito sa amin ng waiter.
Chicken curry, rice, vegetable salad and one bottle of wine for Rudeng. A juice, grapes flavor for me.
"Enjoy your foods, ma'am," the waiter said before he turned his back on us.
"Mauna ka nang kumain, Theza. Sa comfort room lang ako," nagmamadaling saad ng pinsan ko at muntik nang magsalubong ang kilay ko pero nanatili pa rin ang walang emosyon sa mukha ko.
"Just go," I told her at kinuha pa niya ang purse niya sa table.
Sinundan ko lang siya nang tingin habang malalaki ang mga hakbang niyang tinungo ang exit door.
May comfort room ba iyon o babalik siya sa hotel room namin para lang mag-banyo or what?
I glanced at the entrance when the group of men entering inside the restaurant at dinig na rinig ang pinag-uusapan nila about...
I took a deep breath at hinintay ko na lang si Rudeng na makabalik para sabay na kaming kumain.
Yes, I'm rude but not in front of the foods. Hihintayin ko ang pinsan ko kaya ang juice ko na lang ang ininum ko. May ice tube pa ito na pinaglalaruan ko lang habang pinapahaba ko ang pasensiya ko sa mga lalaking nag-iingay.
Seriously? Para silang chicken na putak nang putak at napaka-ingay nila. Oh, glory Lord...
Sa lahat ng table na puwede nilang maupuan ay bakit sa tabi lang ng table namin?
Hindi ako sigurado kung ilan silang mga kalalakihan, basta dalawa o tatlong table sila.
Una, maririnig mo ang pag-uusap nila about business, until their topic was a girl and their types at nauwi sa Pilipinas.
A Filipino, I murmured...
Tumingin ulit ako sa exit at sa entrance kung may Rudelyn ba ang papasok doon pero umabot lang ito ng 10 minutes ay walang Rudeng ang bumalik.
That's why I decided to look for my cousin when suddenly the waitress bumped me. Napayuko ako at nakita ko lang ang pagdaan ng malamig na tubig sa damit ko at pababa nito.
Like the usual, their is no emotion written on my face but the waitress face? Namutla siya bigla at nanlalaki ang mga mata niya.
"I'm so sorry, madam! Sorry!" hinging paumanhin niya at nagkanda-ugaga siyang naglabas ng panyo at pinunasan ang nabasa kong dress.
Hindi naman ako nagalit sa ginawa niya pero naiirita ako sa boses niya na puro sorry lang nang sorry. Can she just stop apologizing me?
"It's annoying," I murmured at sure ako na narinig niya iyon kaya halos maiyak na siya.
"Oh my goodness! Theza Marie!" Speaking of the devil. Bumalik din siya.
"Sorry po talaga--I mean I'm so sorry!" Oh, she's a Filipina too.
Hinawakan ni Rudelyn ang kamay ng waitress para mapigilan na ito sa kakapunas sa akin dahil naiirita na ako.
"That's enough, you can go back to your works," walang emosyong saad ng pinsan ko na ikina-pagtaka ko pa.
Bakit bigla-bigla itong naging malamig?
Bumalik ako sa table namin but for the second time around ay may nakabanggaan na naman ako and this time sa mukha ko nang naibuhos ang malamig na tubig.
Napapikit-mata pa ako at nagtaas-baba ang dibdib ko. Sinadya niyang gawin iyon.
"Oh! I'm so sorry, Miss!" said the girl. Pamilyar sa akin ang boses niya at nang makita ko ang mukha niya ay ganoon din pero hindi ko matandaan kung saan ko siya unang nakita.
"My bad, I didn't mean to bump--" Rudeng cut her words.
"You planned, cut it out Miss Ernesto," mariing sambit ni Rudelyn at nararamdaman ko ang pag-iba ng atmosphere.
"Here," I heard the baritone voice from my behind at wala sa sariling kinuha ko iyon.
White handkerchief. Pinunasan ko ang pisngi ko at nanatili ang mga mata ko sa babae.
Mariin lang magkalapat ang mga labi niya at katulad ng reaksyon ng waitress kanina ay putlang-putla rin siya.
Nanuot sa ilong ko ang manly perfume ng may-ari kaya dahilan napabahing ako.
At doon ko lang naramdaman ang lamig. Not until naramdaman ko ang malambot at mainit na tela ang bumalot sa katawan ko.
I consciously looking at the man and my heart skips a beat...
What a beautiful man. Dark eyed-color, long pointed nose, his beautiful jaw that I can imagine how he clinched his jaw. His red lips na tila nate-temp akong... haplusin iyon ng mga daliri ko hindi hahalikan.
His hair na maayos ang pagkaka-suklay at...
"Engineer Markus," Rudelyn uttered a name.
"Chef Rudelyn Fabroa."
- Writer
