Zeynep
Ateş bana sarıldı. İçimdeki kelebekleri hissettim. Tüm korkularımı unuttum, tüm yaralarım iyileşti... Öyle bir andı ki hiç bitmesin istedim. Göğsünün üzerine yerleştirdim başımı, sanki beni sevmesini ister gibi. O an anladım ki, kaçmam imkansızdı. Bu adam bana ne yara açarsa açsın, yanında olmak istiyordum. Aşk mı? Olabilir. Daha önemlisi de vardı, ona gerçekten güveniyordum. Hayatımda ilk kez birisi benim için mücadele edeceğini söylüyordu. Ben hiçbir şey yapmadan... Beni koruyacağına söz veriyordu, benden hiçbir şey istemeden.
Karşısına geçtim, her şeyi anlattım. Zaten ben de bir anda olayların içine düşmüştüm. Pek düşünmeye vaktim olmamıştı. O babasını, Tuğçe ablayı suçluyordu. Bana baktığında hissettim, en çok kendini suçluyordu.
''Zeynep, bugünden itibaren benden gizli hiçbi
