one night with the stranger

chapter 18

PAGLAPAG ng eroplanong sinasakyan ni mea at vick sa Airport, agad silang pumunta sa Dubai Hotel. vick already booked them a room and it scared mea . Magkasama sila sa iisang kuwarto at sa iisang kama lang sila matutulog. Ano ngayon ang gagawin niya?

"Worried?" Tanong sa kanya ni vick ng makapasok sila sa inuukupa nilang kuwarto.

Her breath was caught on her throat. "Ahm ... no, I'm not worried."

Tumaas ang dalawang kilay ni vick halatang hindi ito naniniwala sa sagot niya. "Really? You're not worried?"

Tumango siya. "Oo."

"Oh, okay." Hinawakan nito ang kamay niya at iginiya siya papasok sa nag-iisang silid ng kuwarto.

Lihim siyang napalunok ng makita ang king size bed na nasa gitna ng silid. Kulay beige iyon at parang pang-royalty ang desinyo niyon.

"If you're not worried, then why is your hand cold?"

Napakagat-labi siya. "H-Hindi naman-"

"I know your worried, mea . But I will not change my mind. We're going to share a bed and that's final." Pagkasabi niyon ay lumabas ito ng silid.

Napatingin siya sa nilabasang pinto ni vick. Napabuntong-hininga siya at ibinalik ang tingin sa king size bed. Hindi siya naiintindihan ni vick. She's not afraid of him, she's afraid of herself. Sometimes, her body has a mind of its own. Natatakot siya na baka kapag makatabi niya ang binata, masabi niya ang nararamdaman niya para rito.

She sighed and gets out of the room. Naabutan niya si vick na may kausap sa cell phone. Dinig na dinig niya ang sinasabi nito sa kausap sa kabilang linya.

"jodeth, can you please shut up and wait for me to get home?" Anito sa nasa kabilang linya. "Huwag ka ng magsisigaw diyan sa opisina. Have shame, please."

Hinilot nito ang sentido at nagsalita ulit. "Yes, I promise. Mag-uusap tayo paguwi ko."

Habang nakikinig kay vick, parang may pumipiga sa puso ni mea . Is this what she gets for listening to her heart?

Akmang tatalikod na siya para iwan ito ng humarap ito sa kanya. Nabitin ang pagtalikod niya ng magtama ang mga mata nila ng binata. Nakita niya kung paano namilog ang mga mata nito ng makita siya.

She looked at him coldly. "Sa kuwarto lang ako, Sir."

Tinalikuran niya ito at naglakad patungo sa silid. Ilang minuto palang mula ng pumasok siya sa kuwarto ng pumasok doon si vick. When he saw her, he halts on his step and looked at her.

Matapang niyang sinalubong ang titig nito. It's time to confront vick. Para sa ikakapanatag ng puso at isip niya.

"What's with you and jodeth ?" Tanong niya rito.

vick resumed walking towards her, and then he sits next to her on the edge of the bed.

"jodeth was my lover." Sagot nito at huminga ng malalim. "And before I met you, I admit, I screwed her more than my toes and my fingers can count."

Her heart tightened in pain but she have to know.

vick continued talking. "I also admit, that I was jerk before. Siguro nga karma na sa akin ito e-"

"I don't care about you being a jerk. Ang tinatanong ko, ano mo ba si jodeth Once and for all, Vick, be honest with me. Kung niloloko mo lang ako, kung pinaglalaruan mo lang ako, please, magsabi ka. Para alam ko kung paano ako makikipaglaro sa'yo. Kasi kung bibigyan kita ng chance para patunayan sa akin ang pagmamahal na sinasabi mo, ngayon palang vick sinasabi ko na sa'yo na hindi ka papasa."

Ihinilamos ni vick ang kamay sa mukha nito. "Ano bang patunay ang gusto mong gawin ko, ha? Kahit ano, sabihin mo lang. Please, mea ."

Tumawa siya ng marahan at napailing-iling. "Vick nasa iyo kung ano ang gagawin mo para patunayan 'yon. First my friends hear you making out or having s*x with jodeth in the bathroom. Second, I saw you two kissing in your office. And third, you're going to see her again. vick , ayokong makipaglaro sa'yo kasi hindi ko iyon forte. If you want to play; then play with jodeth , I'm sure she's willing to be your playmate."

Nang hindi ito magsalita o nagpaliwanag, parang pinipilipit ang puso niya sa sakit na tumayo siya at umalis sa kuwarto.

Lumabas siya sa inuukupahang Hotel at naglakad-lakad. Hindi niya alam ang pasikot-sikot sa lugar na ito pero wala na siyang pakialam doon. Gusto niyang makalayo pansamantala kay vick Gusto niyang makapag-isip ng mabuti. Naguguluhan siya. Hindi niya alam kung totoo ang nararamdaman nito o biro lang 'yon. She listened to her heart to give him a chance but she blew it by talking to jodeth .

'Yes, I promise. Mag-uusap tayo paguwi ko.' Iyon ang narinig niyang sinabi ni vick kay jodeth sa cell phone. Ano ba ang dapat niyang isipin sa narinig? Hindi naman siya bobo para lukohin nito.

Unti-unting may pumatak na luha mula sa mga mata niya. Hindi na niya kayang ipagsalawang bahala ang nararamdamang sakit. She has to let this go. Kailangan niya iiyak ito para kahit papaano ay mabawasan ang sakit na nararamdaman niya. Sobra-sobra na!

Ayoko na!

Wala sa sariling tumawid siya sa kalye. Hindi niya napansin na may paparating pala na isang kotse. Namalayan lang niya ng may malakas na puwersa na tumama sa katawan niya dahilan para tumilapon ang katawan niya sa malayo.

Unang tumama ang ulo ni mea sa semento. Nanginginig na napahawak siya sa ulo niya. She was scared when she felt a sticky liquid on her forehead. Then her vision becomes blurry. A minute later, she lost her consciousness.

NAKATITIG lang si vick sa mukha ni mea habang nakahiga ito sa Hospital bed. mea had been unconscious for twelve hours. Kinakain ng takot at konsensiya ang puso niya habang nakatingin sa dalaga.

Hindi sana niya malalaman ang nangyari rito. Mabuti nalang at sinundan niya ito. Nang makita niyang tumama ang isang kotse sa dalaga, halos mawalan siya ng hininga. Fear sipped through every fiber of his being. Sa mga oras na 'yon, gusto niyang kitilan ng buhay ang driver ng kotse na nakabunggo kay pero ng makita niyang dumudugo ang nuo ng dalaga, mas mabilis pa siya sa hangin na lumapit dito at dinala ito sa pinakamalapit sa Hospital.

vick moved his hand to touch mea's face. "I'm sorry. This is my fault. Sana nagpaliwanag ako ng maayos para naliwanagan ka. Kung hindi lang sana ako natakot na sabihin sa'yo ang lahat, sana hindi nangyari sa'yo to. You see, mea , I'm scared. Natatakot ako na i-reject mo na naman. You're the only woman I ever confessed my feelings to and then you turn me down flat. I don't want to feel the pain you made me feel when you rejected me. I'm so sorry." He whispered the last three words.

Mabilis niyang inayos ang sarili ng marinig na bumukas ang pintuan ng hospital room na inuukupa nila.

Nang tingnan niya kung sino iyon, nakita niya ang Doctor ni mea

"Good morning, Doctor." Bati niya rito sa pagod na boses.

He gave him a small smile with a hint of sadness. "Good morning to you too, Mr. Vellanueva." Lumapit ito sa kama ni mea at matamang tinitigan ang dalaga. Kapagkuwan ay tumingin ito sa kanya. "I have now the result of the CT-scan." Huminga ito ng malalim at nag-umpisang magsalita. "She has a major concussion on the right side of her head. Unfortunately, that minor concussion will have a side effect. I just don't know what kind of side effect because we will only find out after she wakes up. But the usual side effect of concussion is selective memory amnesia."

His eyes widen in fear. "What? Amnesia? No!"

"Don't worry. Selective memory amnesia only last a month or two. She will be okay after that. You just have to adjust because she won't remember some parts of her memory."

"What part of her memory?" Kunot-nuong tanong niya.

Nagkibit-balikat ang Doctor. "It depends on the person. But don't worry; your girlfriend will be fine."

Nginitian ni vick ang doctor, pero hindi iyon umabot sa mga mata niya. "Thanks, Doctor."

"You're welcome." Akmang aalis na ito ng humarap itong muli sa kanya. "By the way, the baby is okay. Fortunately, the baby survived the impact."

Hindi nakagalaw sa kinatatayuan si vick sa narinig. No! Impossible! If mea is pregnant she should have told him. Right?

"The baby?" Tanong niya sa nanginginig ang boses niya.

"Yes, the baby. Your girlfriend is four weeks pregnant, Sir."

Paulit-ulit na nagri-replay sa isip niya ang sinabi ng Doctor.

'Your girlfriend is four weeks pregnant, Sir.'

mea is pregnant? Dahan-dahan siyang tumingin sa dalaga na natutulog pa rin. Bumaba ang tingin niya sa tiyan nito. She's pregnant? With my baby... Sigurado siyang anak niya 'yon. He can feel it in his gut.

vick forced a smile and looked at the Doctor. "Thank you. I'm happy that the baby is fine." Pakikisakay niya.

Tumango ang Doctor at lumabas na ng silid.

Nanghihinang umupo siya sa plastic na upuan na nasa tabi ng kama ni mea at mariin ipinikit ang mga mata. Pain sipped through every part of him. His heart felt so numb. Pakiramdam niya may kamay na sumasakal sa puso niya.

A lone tear escape his eyes. Mabilis niyang pinahid iyon at hinawakan ng mahigpit ang kamay ng dalaga.

"Why didn't you tell me, mea ?" A tear falls down for her eyes. "I love you so much. But why did you keep it from me? Papanagutan ko naman e."

Vick silently sob while holding covering his face with his both hands.

He dried his damp cheek and looked at mea. Hindi niya alam kung magagalit o maaawa siya sa dalaga. She kept that information from him. Ganoon ba ito kawalang tiwala sa kanya para ilihim nito iyon?

Natigilan siya ng makitang gumalaw ang isang daliri nito. Then seconds later, her eyes slowly opened.

He can't contain the happiness he felt when he saw mea opens her eyes. Nawalan ang munting galit na nararamdaman niya.

Niyakap niya ito ng mahigpit. "Thank you. Thank god, you're awake!"

vick heard mea grunted as she tried to push him away but failed. "Pakawalan mo ako." Anito sa mahina pero matigas sa boses.

Mabilis na pinakawalan ni vick si mea at nginitian ito. "Pasensiya na. I'm just happy that you're awake and-"

"Sino ka ba?"

Nawalan ng imik si vick at napatitig sa mukha ni mea . "Anong sabi mo?"

"Sabi ko, sino ka?" It is shown in her face that she didn't remember him at all.

Natatawang napasabunot sa buhok si vick at mariing ipinikit ang mga mata. This is what the doctor was talking about.

Kinalma niya ang sarili at tuminging muli kay mea. "You don't remember me?"

Marahan nitong ipinilig ang ulo. "Sorry, hindi e. Ano ba ang pangalan mo? Nasaan ba ako? Anong ginagawa mo rito kasama ko sa puting silid na 'to?"

Pagak siyang tumawa at hinilamos ang dalawang kamay sa mukha niya. Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang isagot sa dalaga. Kaya naman nagmamadali siyang lumabas sa silid para tawagin ang Doctor ni mea

"Doc!" Laking pasalamat niyang ng maabutan pa niya ang Doctor sa nurse station. "Doc, my girlfriends is awake." Imporma niya rito. "And she can't remember me."

Pagkasabi 'non ay mabilis itong bumalik sa room na inuukupa ni mea . Mabilis siyang sumunod dito. Naabutan niya at ng Doctor ni mea na sinusubukang umupo ng dalaga.

Mabilis siyang lumapit kay mea at pinahiga ito ulit. "Hindi ka pa mamagaling. You have to rest well. You just got into a car accident."

Kumunot ang nuo ng dalaga. "Ha? Anong car accident? Wala naman akong sasakyan."

"Nasagasaan ka."

"Oh."

Naghari ang katahimikan sa silid na agad din namang naputol ng tumikhim ang Doctor at nagsalita.

"I'm Doctor Abdul, what is your name, Miss?" Tanong ng Doctor kay mea

"It's mary Grace revira I'm twenty-six years old. Actually, I just have my birthday party last night in a bar and then-" Napatigil sa pagsasalita si mea at lumalim ang gatla sa nuo nito. "Pagkatapos... ahm..." Sinapo nito ang nuo, bumadha ang sakit sa mukha nito. "Pagkatapos ay- Aray!"

Mabilis na dinaluhan ng Doctor si mea at marahang menasahe ang ulo nito. "Don't force yourself to remember. You have selective memory amnesia. You'll remember everything after a month or two."

mea forehead knotted. "What are you saying, Doc.?"

"I'm saying that you forget everything that happened after your birthday."

"What?! But I remember! Naalala ko! After my birthday, I- Ahm, I ... ahm- s**t!" Napaigik si mea at sinapo ang ulo habang hindi maipinta ang mukha sa sakit na nararamdaman.

"Don't force yourself, you'll remember everything. Just gave your brain time to heal. Okay?"

Marahang tumango si mea

Hinintay niyang umalis ang Doctor bago kausapin ang dalaga.

"Hey, mea ." Aniya at umupo sa plastic chair na nasa tabi ng kama nito. "Kumusta ang pakiramdam mo?"

Sa halip sa sagutin, tinitigan siya nito at tinanong. "Anong pangalan mo? What are you doing here with me? At nasaan ba ako?"

He gave him a small smile. "My name is Alexander Vellanueva parti ako sa nawawala mong memorya. You meet me after your birthday party. You we're drunk, we hooked up and in the morning, I found out that you're my father's secretary. So from then on-"

"Wait? What?! Father's secretary?!" Namilog ang mata nito. "Father mo si Sir Alex?"

Tumango siya at nginitian ito. "Yes-"

"And you said we hooked up?" Bakas sa mukha nito ang pag-aalala. "What do you mean by that? Don't tell me-"

"We had sex."

Umawang ang labi nito. "Oh my god... ano ba kita kung ganoon?"

Vick looked deep into mea's eyes. "I'm your husband."

mea kept her pokerfaced on. Lies after lies. Hindi pa napapagod ang binata na magsinungaling sa kanya? Hindi ba ito nagsasawa na saktan siya? Anong laro ba ang gusto nitong laruin?

Kanina pa siya gising. Ayaw lang niya imulat ang mga mata dahil alam niyang nasa tabi niya si vick . She heard what the doctor said about amnesia. And when he heard from the Doctor that she's pregnant, she wanted to protect the baby from Luke. Hindi niya alam na buntis siya at nasisiguro niyang papanagutan iyon ni vick

But what's the catch? Ayaw niyang magising ang anak niya sa sa isang broken family. Naranasan na niyang mawalan ng mga magulang at napakahirap niyon. At dahil sa narinig niyang sinabi ni vick kay jodeth , malakas ang paniniwala niya mangyayari ang kinakatakutan niya. As long as jode is still in the picture, he will always doubt vick

Walang emosyong tinitigan si vick naghihintay sa reaksiyon niya sa sinabi nito.

"Gusto ko ng umuwi, Vick ." Aniya sa binata. "Nasu-suffocate ako rito sa Hospital e." Sinapo niya ang tiyan. "At sumasakit ang tiyan ko."

Mabilis na tumayo si vick. "Okay. I'll talk to the Doctor."

Umalis ito at iniwan siya sa silid.

Ipinalibot niya ang tingin sa paligid, her eyes stopped at vick 's phone the small table beside her bed. Inabot niya iyon at i-denial ang numero ni red

"Who's this?" Ani ng kaibigan sa kabilang linya ng sagutin ang tawag.

"dude , this is mea She can't stop the sobbed that escape her mouth. "I need your help."

THREE hours later, mea is on the plane going to Sydney with red on the sit next to her.

She squeezed her eyes shut and a tear fall down from her eyes. I'm sorry, Vick This is for our own good.

A/N: Trust is very important in a relationship. It's not easy to build trust but it is very easy to destroy. It takes time and mea needs time. vick also needs time to find himself and to be a better person. Lies are the reason why relationship doesn't work out. But let's see what happened to vick and mea years later. bear with me guys :)