CHAPTER NINETEEN
489 Words
แต่เขารู้สึกขอบคุณมากกว่า
ดังนั้นเมื่อรอบต่อไปและแก้วของเขาหก เขาไม่รอให้ Torque รับไป เขายิ้มส่งไปล่อใจอีกครั้ง เขายิงเขาด้วยท่าทางรำคาญ แต่เขาก็ยังดื่มเหล้า ด้วยความยินดีในการสนทนาและเสียงหัวเราะของพวกเขา เขาไม่ได้ตระหนักว่ามันเริ่มมืดแล้ว ลูกพี่ลูกน้องร้านของคุณเปิดกี่โมง? "ต่อมาเขาถาม Renald "ฉันอยากจะมองหาบางอย่างที่ฉันสามารถนำกลับบ้านที่มะนิลาได้ "
“โอ้ ไปเดี๋ยวนี้” เขาหันไปทางทอร์ค “เพื่อน ไปอยู่กับลูกพี่ลูกน้องของฉันก่อนได้ไหม ฉันว่าฉันคงอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวแล้ว” เขาทำหน้าบึ้ง “โธ่เว้ย อย่าหยุด เดี๋ยวเดี๋ยวก็หาย ทอร์คก็ลุกขึ้นยืน “ไปเถอะ” เขาลุกขึ้นยืนทันทีเพราะรู้สึกว่าจำเป็นต้องพยุงตัวเผื่อเดินเซ เลยตัดสินใจลาออกเพราะรู้ดี ว่าสิ่งที่เขาดื่มอยู่นั้นไม่ใช่เรื่องตลกอีกต่อไป หากเขาตาบอดเพราะความมึนเมา ย่อมดีกว่าหากไม่มีเขาอยู่ที่นั่น แต่ความดื้อรั้นแปลก ๆ พวกเขาไม่พูดกันจนออกจากบ้าน เมื่อไปถึงตลาด เขาสังเกตเห็นว่าเธอเซเล็กน้อย เขาคว้าแขนเธอทันที "เราจะไปที่นั่น" พวกเขามาถึงส่วนที่แออัดของพลาซ่า เขาจะนำทางเธอไปยังที่นั่งหิน
แต่มันหยุด
เมื่อเขามองย้อนกลับไปที่มัน ร่างของมันไม่สามารถวาดได้ “ฉันไม่สบาย” เขาพูด หันหลังแล้ววางมือบนต้นไม้ เขาถูหลังของเขาในขณะที่เขาแสดงความแค้นออกมา เขายังมอบผ้าเช็ดหน้าให้กับเธอซึ่งเธอยอมรับ “คุณมันโง่เองรู้ไหม” เขากระซิบ มันตึงเครียด เขาหันกลับมามองอย่างเฉียบขาด "คุณเป็นคนแรก" เขาเลิกคิ้ว
ขอโทษนะ คุณคือคนเดียวที่อยากเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ ขอบคุณ ฉันบันทึกความภาคภูมิใจของคุณอีกครั้ง เพราะคุณควรจะดูถูกฉันเมื่อคุณเอาแก้วของฉันไป ฉันมีความทนทานต่อแอลกอฮอล์สูง ถ้าคุณไม่รู้ " " คุณเคยดื่ม lambanog ของพวกเขาที่นี่หรือไม่? “ตาของเขาหรี่ลงกับสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ “คุณไม่ได้ยินฉันเหรอ? ฉันดูแลตัวเองได้. ถ้าอยากจะอวดก็อย่าทำ” เขาถอนหายใจแล้วชี้ไปที่โคนต้นไม้ “งั้นคุณประทับใจในความสามารถของฉันไหม” จอร์เจียนากัดริมฝีปากล่างของเธอเพื่อหยุดเสียงหัวเราะของเธอ มีบางอย่างอยู่ในนั้น การระคายเคืองที่ปลอบโยน
คนงี่เง่าเป็นคนเดียวที่ดื่มสุราเกินขีดจำกัด” เขากล่าวเสริม “คุณกำลังพูดถึงตัวเองหรือเปล่า” เขาตอบกลับอย่างประชดประชัน มันเข้ามาหาเราตรงๆ และเขาไม่สามารถหยุดไม่ให้เลิกดื่มเพราะขนาดของมันได้ มองลงมาที่เธอ ดวงตาของเขาเป็นประกายเหมือนถ่าน " อา ... ฉันเกลียดจริงๆ
- Writer
