Toxic Love

"Natupad ko na ang aking pangarap na maging isang rich, mysterious, single tito!" sigaw ko mula sa itaas ng kabundukan. Umeko-eko ang aking boses sa buong kapaligiran habang humahampas ang malamig na hangin sa aking katawan. Tumingin ako sa ibaba, sa sa sampong-taong gulang na batang babaeng hawak ko. "Ikaw, Claire, ano ang pangarap mo?" Napakapit siya nang mahigpit at sumigaw nang malakas. "Gusto ko maging tulad ni Tito Leandro!" Napangiti ako at tumingin sa kaniya. "Gusto mo rin maging rich single tita paglaki?" Sinimangutan niya ako at sinigawan. "Maging sundalo!" "Ahh. . ." natatawa kong sagot at umupo. Siya naman ay humiga sa aking hita. "Tito?" tawag niya. "Hmm?" "Pinangarap mo ba talaga na maging rich. . .ano nga iyon?" nahihirapan niyang tanong. "Rich, mysterious, single tito," pagtatama ko isa-isa. "Opo iyon. Bakit pangarap mo maging ganiyan?" "Alin ba diyan, iyong pagiging rich o mysterious?" "Iyong single po. Bakit wala ka asawa?" Ten years old ba talaga 'to? Grabe namang kyuryosidad niyan. Noon ten years old ako ang pinoproblema ko lang eh paano manalo sa endless survival mode ng Plants vs. Zombies. "Pangit ka ba?" pahabol niya pang tanong na siyang nagpahalakhak sa akin. Kung alam lang niya na umabot ng isang libo ang nagmemessage request sa akin na mga babae at tinatanong kung kumain na ba ako. "Sinasabi mo ba na 'pag pangit ay wala nang karapatang magkaroon ng love life? Ang pag-aasawa pala ay sinusukat sa mukha lang?" Tinitigan niya lang ako habang naghihintay pa rin ng sagot. Nakalimutan ko na ten years old nga lang pala siya at hindi niya naiintindihan ang mga ganitong bagay. Pero dahil nagtanong siya ay sasagutin ko siya. "Alam mo kasi, kapag tumatanda na ay nag-iiba na ang mindset." Tumingin ako sa kalangitan. Padilim na ito kaya lalong lumalamig na rin ang bugso ng hangin. "Dito natin nakikita ang tunay na mundo." Inangat ko ang aking kamay na para bang inaabot ang mga bituin. "Hindi mo kailangang makiagos sa lipunan. Hindi lahat ng tinuturo sa atin ng matatanda ay tama." Hinawakan ko ang aking dibdib at tumingin sa kaniya. "Ito dapat ang sundin--" Nilipat ko ang kamay ko sa ulo. "--at ito. Utak at puso mo--hindi ng ibang tao." Ginaya niya ako na napahawak din sa puso at ulo. Dahil ang kyut niya ay ginulo ko ang buhok niya at tumayo. "Malamok na mayamaya, tara na." Tapos ay bumalik na kami sa kotse at pinagmaneho kami ng aking personal na driver. Bakit daw ako single? Natawa ako nang naalala ko ang tanong ni Claire. Kung tutuusin ay kahit may asawa ay kaya kong mapaibig dahil sa itsura kong ito at antas sa lipunan. Pero ang problema ay ako. Kaya ko bang ibalik ang kanilang pagmamahal? Dahil hanggang ngayon, sa edad kong 30 ay hindi ko pa rin nahahanap ang tunay na ibig sabihin ng "pagmamahal." Sabi nila, "love is a choice." Kaya naman ay ganu'n na lang nila kadali palitan ang tao pag nakita nila ang flaw at lilipat sa mas better. Kasi may choice ka, eh. Iyong iba naman ay "love is commitment." Kaso, sa sobrang logical ay nawawala ang feelings. In the end, hinahanap pa rin nila ang emptiness sa ibang tao. Ang iba naman ay "love is feelings" daw. Sang ayon na sana ako kaso, kung kanikanino na lang iyong iba nafa-fall lalo na 'pag na depress at nabigyan ng emotional support. Tapos iyong iba, kung sino ang mas magaling sa kama ay doon na-i-in love. Naisip ko rin naman noon na gusto ko makaranas ng ganitong plesyur bago mamatay. Pero ngayon ay hindi ko na ito kailangan. Kaya ko naman mag-isa lalo na hindi pa ako nakakaranas kaya hindi pa siya hinahanap-hanap ng aking katawan. May nagsabi naman din sa akin na "Love is love." Iyon ang pinanghawakan kong depinisyon. Kaso hanggang ngayon, hindi ko pa rin magets. At mas lalong hindi ko puwedeng pagbasehan ang mga magulang ko. Maghihiwalay ba sila kung tunay silang nagmamahalan? Ayaw kong magkaanak na matulad sa akin at matulad kay Claire. Si Claire ay mula sa aking kaibigang babae. Pagkatapos na pagkatapos ko ng training sa sundalo ay ako na ang nagsusustenso sa kaniya habang kasama ko naman ang Mama ko sa pagpapalaki sa kaniya. Twenty-years old pa lang kami no'n na dapat ay third year college na ang kaibigan ko. Hindi kasi nila kinayang buhayin si Claire at kami na lamang ang nalapitan upang mabigyan siya ng medyo maayos na buhay. Nakakalungkot. Pero kahit na ako ang tumayong tatay niya ay pinakilala ko pa rin sa kaniya ang tunay niyang mga magulang at pinaliwanag ang sitwasyon habang tinuturo sa kaniya na tanggapin ito. Naging epektibo naman iyon kaya araw-araw din siyang masaya. Kare-resign ko lang din sa serbisyo kaya araw-araw na akong may oras sa kaniya. Lahat ng sahod ko noon ay hinuhulog ko sa bangko na may kitang 14% yearly kaya naman ay may passive income na ako ngayon na P40,000 bawat buwan. Kaya ngayon ang pinagkakaabalahan ko na lang ay ang business ko na milk tea shop at paglilikha ng webcomic. "Tito," tawag ni Claire habang pinapanood ko ang mga ilaw sa posteng aming nadadaanan sa tulay. "Hmm?" "Sabi ng teacher ko sa kaklase ko na nagkaka-crush sa akin, naghihintay daw dapat sa tamang panahon. Tapos bawat isa daw po sa atin ay may tinadhana. Kung totoo iyon, bakit sa'yo wala pa iyong tadhana mo?" tanong niya. Dumaan ang ilang segundong katahimikan bago ako napangisi. "Totoo ang tadhana. Pero sadyang wala lang talagang tinadhana sa akin." Iyan ang pinaniniwalaan ko noon na "love is destiny." Kaya rin hindi ako nakaroon ng nobya dahil natatakot ako na baka kung kailan dumating na siya sa buhay ay may kinakasama na akong iba. Pero ngayon ay sumuko na ako. Tinanggap ko na wala lang talagang para sa akin. "Natupad ko na ang aking pangarap na maging isang rich, mysterious, single tito!" sigaw ko mula sa itaas ng kabundukan. Umeko-eko ang aking boses sa buong kapaligiran habang humahampas ang malamig na hangin sa aking katawan. Tumingin ako sa ibaba, sa sa sampong-taong gulang na batang babaeng hawak ko. "Ikaw, Claire, ano ang pangarap mo?" Napakapit siya nang mahigpit at sumigaw nang malakas. "Gusto ko maging tulad ni Tito Leandro!" Napangiti ako at tumingin sa kaniya. "Gusto mo rin maging rich single tita paglaki?" Sinimangutan niya ako at sinigawan. "Maging sundalo!" "Ahh. . ." natatawa kong sagot at umupo. Siya naman ay humiga sa aking hita. "Tito?" tawag niya. "Hmm?" "Pinangarap mo ba talaga na maging rich. . .ano nga iyon?" nahihirapan niyang tanong. "Rich, mysterious, single tito," pagtatama ko isa-isa. "Opo iyon. Bakit pangarap mo maging ganiyan?" "Alin ba diyan, iyong pagiging rich o mysterious?" "Iyong single po. Bakit wala ka asawa?" Ten years old ba talaga 'to? Grabe namang kyuryosidad niyan. Noon ten years old ako ang pinoproblema ko lang eh paano manalo sa endless survival mode ng Plants vs. Zombies. "Pangit ka ba?" pahabol niya pang tanong na siyang nagpahalakhak sa akin. Kung alam lang niya na umabot ng isang libo ang nagmemessage request sa akin na mga babae at tinatanong kung kumain na ba ako. "Sinasabi mo ba na 'pag pangit ay wala nang karapatang magkaroon ng love life? Ang pag-aasawa pala ay sinusukat sa mukha lang?" Tinitigan niya lang ako habang naghihintay pa rin ng sagot. Nakalimutan ko na ten years old nga lang pala siya at hindi niya naiintindihan ang mga ganitong bagay. Pero dahil nagtanong siya ay sasagutin ko siya. "Alam mo kasi, kapag tumatanda na ay nag-iiba na ang mindset." Tumingin ako sa kalangitan. Padilim na ito kaya lalong lumalamig na rin ang bugso ng hangin. "Dito natin nakikita ang tunay na mundo." Inangat ko ang aking kamay na para bang inaabot ang mga bituin. "Hindi mo kailangang makiagos sa lipunan. Hindi lahat ng tinuturo sa atin ng matatanda ay tama." Hinawakan ko ang aking dibdib at tumingin sa kaniya. "Ito dapat ang sundin--" Nilipat ko ang kamay ko sa ulo. "--at ito. Utak at puso mo--hindi ng ibang tao." Ginaya niya ako na napahawak din sa puso at ulo. Dahil ang kyut niya ay ginulo ko ang buhok niya at tumayo. "Malamok na mayamaya, tara na." Tapos ay bumalik na kami sa kotse at pinagmaneho kami ng aking personal na driver. Bakit daw ako single? Natawa ako nang naalala ko ang tanong ni Claire. Kung tutuusin ay kahit may asawa ay kaya kong mapaibig dahil sa itsura kong ito at antas sa lipunan. Pero ang problema ay ako. Kaya ko bang ibalik ang kanilang pagmamahal? Dahil hanggang ngayon, sa edad kong 30 ay hindi ko pa rin nahahanap ang tunay na ibig sabihin ng "pagmamahal." Sabi nila, "love is a choice." Kaya naman ay ganu'n na lang nila kadali palitan ang tao pag nakita nila ang flaw at lilipat sa mas better. Kasi may choice ka, eh. Iyong iba naman ay "love is commitment." Kaso, sa sobrang logical ay nawawala ang feelings. In the end, hinahanap pa rin nila ang emptiness sa ibang tao. Ang iba naman ay "love is feelings" daw. Sang ayon na sana ako kaso, kung kanikanino na lang iyong iba nafa-fall lalo na 'pag na depress at nabigyan ng emotional support. Tapos iyong iba, kung sino ang mas magaling sa kama ay doon na-i-in love. Naisip ko rin naman noon na gusto ko makaranas ng ganitong plesyur bago mamatay. Pero ngayon ay hindi ko na ito kailangan. Kaya ko naman mag-isa lalo na hindi pa ako nakakaranas kaya hindi pa siya hinahanap-hanap ng aking katawan. May nagsabi naman din sa akin na "Love is love." Iyon ang pinanghawakan kong depinisyon. Kaso hanggang ngayon, hindi ko pa rin magets. At mas lalong hindi ko puwedeng pagbasehan ang mga magulang ko. Maghihiwalay ba sila kung tunay silang nagmamahalan? Ayaw kong magkaanak na matulad sa akin at matulad kay Claire. Si Claire ay mula sa aking kaibigang babae. Pagkatapos na pagkatapos ko ng training sa sundalo ay ako na ang nagsusustenso sa kaniya habang kasama ko naman ang Mama ko sa pagpapalaki sa kaniya. Twenty-years old pa lang kami no'n na dapat ay third year college na ang kaibigan ko. Hindi kasi nila kinayang buhayin si Claire at kami na lamang ang nalapitan upang mabigyan siya ng medyo maayos na buhay. Nakakalungkot. Pero kahit na ako ang tumayong tatay niya ay pinakilala ko pa rin sa kaniya ang tunay niyang mga magulang at pinaliwanag ang sitwasyon habang tinuturo sa kaniya na tanggapin ito. Naging epektibo naman iyon kaya araw-araw din siyang masaya. Kare-resign ko lang din sa serbisyo kaya araw-araw na akong may oras sa kaniya. Lahat ng sahod ko noon ay hinuhulog ko sa bangko na may kitang 14% yearly kaya naman ay may passive income na ako ngayon na P40,000 bawat buwan. Kaya ngayon ang pinagkakaabalahan ko na lang ay ang business ko na milk tea shop at paglilikha ng webcomic. "Tito," tawag ni Claire habang pinapanood ko ang mga ilaw sa posteng aming nadadaanan sa tulay. "Hmm?" "Sabi ng teacher ko sa kaklase ko na nagkaka-crush sa akin, naghihintay daw dapat sa tamang panahon. Tapos bawat isa daw po sa atin ay may tinadhana. Kung totoo iyon, bakit sa'yo wala pa iyong tadhana mo?" tanong niya. Dumaan ang ilang segundong katahimikan bago ako napangisi. "Totoo ang tadhana. Pero sadyang wala lang talagang tinadhana sa akin." Iyan ang pinaniniwalaan ko noon na "love is destiny." Kaya rin hindi ako nakaroon ng nobya dahil natatakot ako na baka kung kailan dumating na siya sa buhay ay may kinakasama na akong iba. Pero ngayon ay sumuko na ako. Tinanggap ko na wala lang talagang para sa akin. "Natupad ko na ang aking pangarap na maging isang rich, mysterious, single tito!" sigaw ko mula sa itaas ng kabundukan. Umeko-eko ang aking boses sa buong kapaligiran habang humahampas ang malamig na hangin sa aking katawan. Tumingin ako sa ibaba, sa sa sampong-taong gulang na batang babaeng hawak ko. "Ikaw, Claire, ano ang pangarap mo?" Napakapit siya nang mahigpit at sumigaw nang malakas. "Gusto ko maging tulad ni Tito Leandro!" Napangiti ako at tumingin sa kaniya. "Gusto mo rin maging rich single tita paglaki?" Sinimangutan niya ako at sinigawan. "Maging sundalo!" "Ahh. . ." natatawa kong sagot at umupo. Siya naman ay humiga sa aking hita. "Tito?" tawag niya. "Hmm?" "Pinangarap mo ba talaga na maging rich. . .ano nga iyon?" nahihirapan niyang tanong. "Rich, mysterious, single tito," pagtatama ko isa-isa. "Opo iyon. Bakit pangarap mo maging ganiyan?" "Alin ba diyan, iyong pagiging rich o mysterious?" "Iyong single po. Bakit wala ka asawa?" Ten years old ba talaga 'to? Grabe namang kyuryosidad niyan. Noon ten years old ako ang pinoproblema ko lang eh paano manalo sa endless survival mode ng Plants vs. Zombies. "Pangit ka ba?" pahabol niya pang tanong na siyang nagpahalakhak sa akin. Kung alam lang niya na umabot ng isang libo ang nagmemessage request sa akin na mga babae at tinatanong kung kumain na ba ako. "Sinasabi mo ba na 'pag pangit ay wala nang karapatang magkaroon ng love life? Ang pag-aasawa pala ay sinusukat sa mukha lang?" Tinitigan niya lang ako habang naghihintay pa rin ng sagot. Nakalimutan ko na ten years old nga lang pala siya at hindi niya naiintindihan ang mga ganitong bagay. Pero dahil nagtanong siya ay sasagutin ko siya. "Alam mo kasi, kapag tumatanda na ay nag-iiba na ang mindset." Tumingin ako sa kalangitan. Padilim na ito kaya lalong lumalamig na rin ang bugso ng hangin. "Dito natin nakikita ang tunay na mundo." Inangat ko ang aking kamay na para bang inaabot ang mga bituin. "Hindi mo kailangang makiagos sa lipunan. Hindi lahat ng tinuturo sa atin ng matatanda ay tama." Hinawakan ko ang aking dibdib at tumingin sa kaniya. "Ito dapat ang sundin--" Nilipat ko ang kamay ko sa ulo. "--at ito. Utak at puso mo--hindi ng ibang tao." Ginaya niya ako na napahawak din sa puso at ulo. Dahil ang kyut niya ay ginulo ko ang buhok niya at tumayo. "Malamok na mayamaya, tara na." Tapos ay bumalik na kami sa kotse at pinagmaneho kami ng aking personal na driver. Bakit daw ako single? Natawa ako nang naalala ko ang tanong ni Claire. Kung tutuusin ay kahit may asawa ay kaya kong mapaibig dahil sa itsura kong ito at antas sa lipunan. Pero ang problema ay ako. Kaya ko bang ibalik ang kanilang pagmamahal? Dahil hanggang ngayon, sa edad kong 30 ay hindi ko pa rin nahahanap ang tunay na ibig sabihin ng "pagmamahal." Sabi nila, "love is a choice." Kaya naman ay ganu'n na lang nila kadali palitan ang tao pag nakita nila ang flaw at lilipat sa mas better. Kasi may choice ka, eh. Iyong iba naman ay "love is commitment." Kaso, sa sobrang logical ay nawawala ang feelings. In the end, hinahanap pa rin nila ang emptiness sa ibang tao. Ang iba naman ay "love is feelings" daw. Sang ayon na sana ako kaso, kung kanikanino na lang iyong iba nafa-fall lalo na 'pag na depress at nabigyan ng emotional support. Tapos iyong iba, kung sino ang mas magaling sa kama ay doon na-i-in love. Naisip ko rin naman noon na gusto ko makaranas ng ganitong plesyur bago mamatay. Pero ngayon ay hindi ko na ito kailangan. Kaya ko naman mag-isa lalo na hindi pa ako nakakaranas kaya hindi pa siya hinahanap-hanap ng aking katawan. May nagsabi naman din sa akin na "Love is love." Iyon ang pinanghawakan kong depinisyon. Kaso hanggang ngayon, hindi ko pa rin magets. At mas lalong hindi ko puwedeng pagbasehan ang mga magulang ko. Maghihiwalay ba sila kung tunay silang nagmamahalan? Ayaw kong magkaanak na matulad sa akin at matulad kay Claire. Si Claire ay mula sa aking kaibigang babae. Pagkatapos na pagkatapos ko ng training sa sundalo ay ako na ang nagsusustenso sa kaniya habang kasama ko naman ang Mama ko sa pagpapalaki sa kaniya. Twenty-years old pa lang kami no'n na dapat ay third year college na ang kaibigan ko. Hindi kasi nila kinayang buhayin si Claire at kami na lamang ang nalapitan upang mabigyan siya ng medyo maayos na buhay. Nakakalungkot. Pero kahit na ako ang tumayong tatay niya ay pinakilala ko pa rin sa kaniya ang tunay niyang mga magulang at pinaliwanag ang sitwasyon habang tinuturo sa kaniya na tanggapin ito. Naging epektibo naman iyon kaya araw-araw din siyang masaya. Kare-resign ko lang din sa serbisyo kaya araw-araw na akong may oras sa kaniya. Lahat ng sahod ko noon ay hinuhulog ko sa bangko na may kitang 14% yearly kaya naman ay may passive income na ako ngayon na P40,000 bawat buwan. Kaya ngayon ang pinagkakaabalahan ko na lang ay ang business ko na milk tea shop at paglilikha ng webcomic. "Tito," tawag ni Claire habang pinapanood ko ang mga ilaw sa posteng aming nadadaanan sa tulay. "Hmm?" "Sabi ng teacher ko sa kaklase ko na nagkaka-crush sa akin, naghihintay daw dapat sa tamang panahon. Tapos bawat isa daw po sa atin ay may tinadhana. Kung totoo iyon, bakit sa'yo wala pa iyong tadhana mo?" tanong niya. Dumaan ang ilang segundong katahimikan bago ako napangisi. "Totoo ang tadhana. Pero sadyang wala lang talagang tinadhana sa akin." Iyan ang pinaniniwalaan ko noon na "love is destiny." Kaya rin hindi ako nakaroon ng nobya dahil natatakot ako na baka kung kailan dumating na siya sa buhay ay may kinakasama na akong iba. Pero ngayon ay sumuko na ako. Tinanggap ko na wala lang talagang para sa akin. "Natupad ko na ang aking pangarap na maging isang rich, mysterious, single tito!" sigaw ko mula sa itaas ng kabundukan. Umeko-eko ang aking boses sa buong kapaligiran habang humahampas ang malamig na hangin sa aking katawan. Tumingin ako sa ibaba, sa sa sampong-taong gulang na batang babaeng hawak ko. "Ikaw, Claire, ano ang pangarap mo?" Napakapit siya nang mahigpit at sumigaw nang malakas. "Gusto ko maging tulad ni Tito Leandro!" Napangiti ako at tumingin sa kaniya. "Gusto mo rin maging rich single tita paglaki?" Sinimangutan niya ako at sinigawan. "Maging sundalo!" "Ahh. . ." natatawa kong sagot at umupo. Siya naman ay humiga sa aking hita. "Tito?" tawag niya. "Hmm?" "Pinangarap mo ba talaga na maging rich. . .ano nga iyon?" nahihirapan niyang tanong. "Rich, mysterious, single tito," pagtatama ko isa-isa. "Opo iyon. Bakit pangarap mo maging ganiyan?" "Alin ba diyan, iyong pagiging rich o mysterious?" "Iyong single po. Bakit wala ka asawa?" Ten years old ba talaga 'to? Grabe namang kyuryosidad niyan. Noon ten years old ako ang pinoproblema ko lang eh paano manalo sa endless survival mode ng Plants vs. Zombies. "Pangit ka ba?" pahabol niya pang tanong na siyang nagpahalakhak sa akin. Kung alam lang niya na umabot ng isang libo ang nagmemessage request sa akin na mga babae at tinatanong kung kumain na ba ako. "Sinasabi mo ba na 'pag pangit ay wala nang karapatang magkaroon ng love life? Ang pag-aasawa pala ay sinusukat sa mukha lang?" Tinitigan niya lang ako habang naghihintay pa rin ng sagot. Nakalimutan ko na ten years old nga lang pala siya at hindi niya naiintindihan ang mga ganitong bagay. Pero dahil nagtanong siya ay sasagutin ko siya. "Alam mo kasi, kapag tumatanda na ay nag-iiba na ang mindset." Tumingin ako sa kalangitan. Padilim na ito kaya lalong lumalamig na rin ang bugso ng hangin. "Dito natin nakikita ang tunay na mundo." Inangat ko ang aking kamay na para bang inaabot ang mga bituin. "Hindi mo kailangang makiagos sa lipunan. Hindi lahat ng tinuturo sa atin ng matatanda ay tama." Hinawakan ko ang aking dibdib at tumingin sa kaniya. "Ito dapat ang sundin--" Nilipat ko ang kamay ko sa ulo. "--at ito. Utak at puso mo--hindi ng ibang tao." Ginaya niya ako na napahawak din sa puso at ulo. Dahil ang kyut niya ay ginulo ko ang buhok niya at tumayo. "Malamok na mayamaya, tara na." Tapos ay bumalik na kami sa kotse at pinagmaneho kami ng aking personal na driver. Bakit daw ako single? Natawa ako nang naalala ko ang tanong ni Claire. Kung tutuusin ay kahit may asawa ay kaya kong mapaibig dahil sa itsura kong ito at antas sa lipunan. Pero ang problema ay ako. Kaya ko bang ibalik ang kanilang pagmamahal? Dahil hanggang ngayon, sa edad kong 30 ay hindi ko pa rin nahahanap ang tunay na ibig sabihin ng "pagmamahal." Sabi nila, "love is a choice." Kaya naman ay ganu'n na lang nila kadali palitan ang tao pag nakita nila ang flaw at lilipat sa mas better. Kasi may choice ka, eh. Iyong iba naman ay "love is commitment." Kaso, sa sobrang logical ay nawawala ang feelings. In the end, hinahanap pa rin nila ang emptiness sa ibang tao. Ang iba naman ay "love is feelings" daw. Sang ayon na sana ako kaso, kung kanikanino na lang iyong iba nafa-fall lalo na 'pag na depress at nabigyan ng emotional support. Tapos iyong iba, kung sino ang mas magaling sa kama ay doon na-i-in love. Naisip ko rin naman noon na gusto ko makaranas ng ganitong plesyur bago mamatay. Pero ngayon ay hindi ko na ito kailangan. Kaya ko naman mag-isa lalo na hindi pa ako nakakaranas kaya hindi pa siya hinahanap-hanap ng aking katawan. May nagsabi naman din sa akin na "Love is love." Iyon ang pinanghawakan kong depinisyon. Kaso hanggang ngayon, hindi ko pa rin magets. At mas lalong hindi ko puwedeng pagbasehan ang mga magulang ko. Maghihiwalay ba sila kung tunay silang nagmamahalan? Ayaw kong magkaanak na matulad sa akin at matulad kay Claire. Si Claire ay mula sa aking kaibigang babae. Pagkatapos na pagkatapos ko ng training sa sundalo ay ako na ang nagsusustenso sa kaniya habang kasama ko naman ang Mama ko sa pagpapalaki sa kaniya. Twenty-years old pa lang kami no'n na dapat ay third year college na ang kaibigan ko. Hindi kasi nila kinayang buhayin si Claire at kami na lamang ang nalapitan upang mabigyan siya ng medyo maayos na buhay. Nakakalungkot. Pero kahit na ako ang tumayong tatay niya ay pinakilala ko pa rin sa kaniya ang tunay niyang mga magulang at pinaliwanag ang sitwasyon habang tinuturo sa kaniya na tanggapin ito. Naging epektibo naman iyon kaya araw-araw din siyang masaya. Kare-resign ko lang din sa serbisyo kaya araw-araw na akong may oras sa kaniya. Lahat ng sahod ko noon ay hinuhulog ko sa bangko na may kitang 14% yearly kaya naman ay may passive income na ako ngayon na P40,000 bawat buwan. Kaya ngayon ang pinagkakaabalahan ko na lang ay ang business ko na milk tea shop at paglilikha ng webcomic. "Tito," tawag ni Claire habang pinapanood ko ang mga ilaw sa posteng aming nadadaanan sa tulay. "Hmm?" "Sabi ng teacher ko sa kaklase ko na nagkaka-crush sa akin, naghihintay daw dapat sa tamang panahon. Tapos bawat isa daw po sa atin ay may tinadhana. Kung totoo iyon, bakit sa'yo wala pa iyong tadhana mo?" tanong niya. Dumaan ang ilang segundong katahimikan bago ako napangisi. "Totoo ang tadhana. Pero sadyang wala lang talagang tinadhana sa akin." Iyan ang pinaniniwalaan ko noon na "love is destiny." Kaya rin hindi ako nakaroon ng nobya dahil natatakot ako na baka kung kailan dumating na siya sa buhay ay may kinakasama na akong iba. Pero ngayon ay sumuko na ako. Tinanggap ko na wala lang talagang para sa akin.