✍️✍️Yazar Anlatımı ✍️✍️
Leva ve Orhan uzaklaşırken, Ayşe bahçedeki çardağa tutunup hıçkırıklarını içine gömdü. Onun bu hâlini gören Hatice yengesi yanına gelip sırtını sıvazladı:
— Nedir seni bu kadar hüzne boğan Ayşem, anlat hele? Kutlama yemeğinden bu yana Ayşe gitmiş de ruhu çekilmiş bir kadın gelmiş. Anlat ki rahatla güzel bacım.
Ayşe, dolan gözlerini gizlemeye çalışarak mırıldandı:
— Anlatacak bir şey yok yengem, her zamanki derin sızılar işte...
— Ah be Ayşem! Keşke zamanında seni o ateşi bol olasıca herifin elinden alabilseydik ama o zaman Mehmetimin de eli kolu bağlıydı. Geberdi şükür; Allah affetsin kayınpederim olur ama hiç hayırla anamıyorum.
Ayşe hüzünle gülümseyip iç çekti:
— Aynı duyguları paylaşırız yengem, sıkma kendini. Size de az çektirmedi babam olacak o şeytan...
