Çınar duyduğu soruya şaşırıp gözlerine bakıyordu.
Elinden tuttuğu sırada, kızının sesiyle gözlerini aralamış olan Defne, bekledi. Merak ettiği Çınar'ın vereceği cevap değil, kızının bu cevabı duyup üzülmesiydi. Bekleyemeden yavaşça doğrulduğu sırada, annesini fark eden Masal, sorduğu soruyu unutup gülümsedi.
"Anne!"
Yanına koştuğunda, adam durmuştu. Onu izliyor, sorduğu soruyu düşünüyordu. Derin bir nefes verdiğinde, Defne kızının yüzüne ve alnına dokundu. Ateşi olmadığını görünce, yüzünde rahatlıkla gülümseme oluşturdu.
"İyi misin bebeğim?"
"Evet"
Çınar kendini toparlayıp yanına yaklaştı.
"Merhaba, geldiğimde uyuyordun, bu yüzden Masal'ı yalnız bırakmak istemedim"
Defne yavaşça ayağa kalktı. Saatlerce uyuyup iyice dinlenmişti. Kendini şu an daha dinç hissediyordu.
"Teşekkür ederi
