Geçmiş
Kartal’dan
Pişmanlıkla kavrulan yüreğime yapacak bir şeyim yoktu artık. Şimdi önüme bakıp Asya’ya kendimi affettirmem gerekiyordu. Ben, koridorda beklemeye devam ederken ablamı gördüm. Her zamanki gibi Çakır yanındaydı. Onun çektiği acılarla kendimi kıyaslamam çok zordu. Yeğenimin başını okşadım. Ablam “Olanları duydum, Kartal. Seni her zaman uyardım. Annem konusunda,” dediğinde kafamı salladım.
Gerçekten de annem, bizim iyiliğimizi düşünürken bazen abartıyordu. Bu düşünmek de değildi. Hayatımı mahvetmişti. Ekledi. “Asya, hayatımda gördüğüm en naif insanlardan biri, Kartal. Onu istemeye gittiğimizden bu yana bunu düşünüyorum. Onu koruyacağına yapılanlara karşı sustun!” dediğinde kafamı yere eğdim.
Ablam her zaman bana nutuk okumayı severdi ama hiç haksız olduğunu görmemiştim.
