Mina’dan
Öldü sanılan bir insanın beni araması kadar garip bir andı. Çakır’ın yıllarca hasretiyle yanıp tutuştuğu annesiydi. Bunun bir açıklaması olamazdı. Onun üzülme ihtimaline karşılık şu an yüzüne bile kapatmam gerekiyordu. Hazal’ın bana söylediğini öğrenmiş olmalıydı. Buna rağmen ben bilmemezliğe verecektim. Aslında bunu öğrenmem bana verilen en büyük eziyetti.
Doğru duyup duymadığımı test ederken yattığım yerde diklendim. Ani hareketler yapmaktan kaçınsam da şu an onu bile düşünecek halde değildim. Ben, Çakır’ın annesiyim diyordu. Bunun mümkün olabilme ihtimaline bile inanmazken şimdi beni aramıştı! “Ben,” deyip sustum çünkü kelimeler çıkmıyordu. Ne diyeceğimi de bilemiyordum, doğal olarak. Kim olsa aynı şey gelirdi başına. Sevdiği adamı yıllarca göremeyip bir anda karşısına çıkan
