Çakır’dan
Aklım Mina’da kalsa da söz konusu Vedat’tı. Gerçek kardeşim olsa bu kadar sevmezdim. Her konuda birbirimizi desteklediğimiz üçlü mafya grubumuzdan birine bir şey olsa canım yanardı. Aynı şey benim başıma gelseydi Vedat da hiç düşünmeden aynısını yapardı. Onunla ölüme yürümek de nasip olmuştu.
Buradan birkaç yıl önce yine üçlü buluşmalarımızdan birinde Vedat bana hitaben “Seni ölürken bile rahat bırakmam, kardeşim.” dediğinde gülmüştü. O zaman bunu şakayla karışık dese de bunun gerçeklik payı olduğunu biliyordum.
Ben de ona “Ağam, senden beklerim. Sen, ölüme bile kafa atarsın!” deyip ortamı şenlendirmiştim. Vedat “Ölümden korksaydık mafya olmazdık, devrem!” deyip bardağını kaldırdı. Kutay da kadehini kaldırıp “O zaman dostluğumuza,”
Ben de bardağımı kaldırınca tokuşturup ka
