Geçmiş
Asya’dan
Günler birbirini kovalarken artık doğuma bir ay kalmıştı. Herkesin benden istediği o erkek çocuğu verip veremeyeceğimi bilmiyordum. Kartal’ın annesinin sürekli söyledikleri bu yöndeydi. Kartal gitmesini isterken ben, bunu yapamazdım. Bazılarına göre bu tam bir saflıktı ama bunun bir anlamı vardı: İyilik.
Gekecekte aynısı benim başıma gelsin istemiyordum. Çocuklarım da beni bakmazsa nasıl olurdu? Çok kötü hissederdim bu yüzden Kartal’ı bu konuda ikna etmiştim. Gönül Abla her zaman tam tersini söylese de ben bunu yapamazdım. Karnımı okşamaya devam ederken evin telefonu çaldı. Yardımcılardan biri bana götürdü.
“Asya Hanım, Gönül Hanım telefondalar,” dediğinde elinden aldım. “Ablacığım,” dediğimde bir hıçkırık sesi duydum. Telaşla ayağa kalktığımda “Ne oluyor?” diye sordu
