Nang hapon na ay naghintay na ako kay ninong. On the way na daw ito at si Mariz naman ay nauna na din na umuwi. Maaga pa naman kaya hindi ako natatakot na maghintay at nandito. At hindi na din ako muling maglalakad mag-isa kung sakali man na wala pa din si ninong. Dito lang ako at ayaw ko ng maulit pa ang nangyari noong nakaraan na muntik na akong mapahamak. Marami talaga ang mga taong masasama sa panahon ngayon. Kaya nga si ninong ay ganito na lamang kung makapagbantay sa akin.
Pinapanindigan n'ya lang talaga ang huling pinangako n'ya kay itay na aalagaan n'ya ako at hindi pababayaan.
Hanggang sa matanaw ko na ang kotse nito at napatayo na ako sa bench kung saan ako naghihintay sa kan'ya. Ipinasok na kasi nito dito sa campus ang kotse na dala n'ya. Maulan kasi kaninang umaga. Kaya naman
