29.BÖLÜM
Kaç gün geçmişti kim bilir ama içim hala umut doluydu kendim için değilse bile kızım için o şimdi emin ellerde mutluydu ve eminim burada kalmaktan daha iyiydi. Barlas ona sahip çıkardı en kötü ihtimalle ben burada kalsam buradan çıkamazsam bile onunla ilgilenecek dostlarım vardı.. Yer değiştirmiştik başka bir odada olmamdan bunu anlıyorum eminim beni uyutup götürmüşlerdi. Hala aklıma takılan şeyler vardı banu gibi. Bir yanım ona derin bir nefret ve öfke beslerken diğer yanım onun bu kadar da kötü biri olmadığını haykırıyordu. Belki bağırmak yerine sormalıyım ne oldu diye o zaman bana açılır mıydı? Eğer benim gibi oda zorlandıysa ona yardım etmeliydim. Bazı noktalarda hatası olsa bile o bir kadın ve anneydi bu yüzden ona bir şans vermeliyim. Ara ara savaş gelip anlamsız tehditlerde bulu
- Writer
