34.BÖLÜM
36 saat önce; Yere yığıldım. Sesini duyabiliyorum Başımı ona doğru çevirdiğimde, “dedim sana” diye fısıldadı. “benim olmayacaksan, kimsenin olamazsın” Gözlerimden yaş aktı nefes almak çok acı vericiydi derin bir nefes aldığımda ise acı bir hıçkırık koptu dudaklarımdan. Elindeki silah yere düştü, az önce uyutulması gereken bir hayvanmışım gibi beni vurmuştu şimdi ise gözlerinde bir pişmanlık ve merhamet vardı. “Şşş geçecek her şey son bulacak” Tıpkı seneler önce olduğu gibi yine teselliyi canavarımdan bulmuş ölmekten korkuyordum. Kızımı görememekten, barlası geride bırakmaktan.... “acıyor” diye inledim sonsuz bir acı hissediyordum. Ağrıyordu. Tenimde değil sadece… içimde… karnımın olduğu yerde, bir yanık gibi. Nefes almak bile zordu. Gözlerim bulanıktı. Duvar mıydı, tavan mı, alev
- Writer
