"Kaibigan ko lang po talaga si Karlos, lola. Huwag na po natin ipilit. Hanggang doon lang at alam na po niya 'yon," sagot ko na lang.
Tinatanaw ko pa rin ang pwesto kanina ng senyorito kahit nakaalis na ito. Hindi na nawala sa isipan ko ang sakit na nakita ko sa mukha niya kanina.
What is he thinking right now? susuko na kaya siya pagkatapos ng mga sinabi ng lola? parang nawalan siya bigla ng pag-asa dahil sa mga narinig niya.
"Eh, sa pagkakaibigan naman nagsisimula ang lahat, apo."
Napaungol na ako sa kakulitan ng lola. Lumapit ako sa kaniya at ibinaba ko ang tasa ng kape na tinimpla ko. Nagmamadali rin ako na nagtimpla ng kape ni Ate Eva at Susana at nang makatapos ay nagpaalam ako sa kanila na babalik muna sa silid. Hindi ko na sinabi ang dahilan, hindi na rin naman nagtanong ang lo
