Chapter 45.2
Dmitri Nikolai
NAKITA ko siyang bumaba mula sa magarang sasakyan. Trice is only thirteen that time. Suot ang puting dress, nakangiti, kumakaway sa akin. 'Yung mga mata niya, nagniningning habang nakatitig sa akin, parang ako lang ang taong nakikita niya ng araw na iyon.
"Hi," bati niya, malambing at magaan ang boses, habang nakasiksik sa tagiliran ng kanyang lolo. "I'm Beatrice. You must be Dmitri, right?"
Nagkatitigan pa kami ni Marky, parang hindi makapaniwala sa nakita. Ang bata, pero ang ganda-ganda na. May kung anong kakaiba sa kilos niya—alam mo 'yung walang takot, walang pag–aalinlangan.
"Yes," sagot ko, pinilit kong ngumiti, kahit medyo awkward ako. Hindi ko alam noon, pero sa mismong araw na iyon, may tinanim na ang langit sa puso ko.
Paano ko ba makakalimutan a
