Chapter 42.1 Beatrice Celestine "TRICE, hija...gising ka na..." A soft, gentle voice floated into my ears. I felt a warm hand smoothing my hair. Hindi ko pa man minumulat ang aking mga mata, I found myself smiling, lulled by the tenderness. For a few seconds, I stayed like that—half–dreaming, half–awake—letting the memories swirl around me like a dream I didn't want to leave. DN... Bigla akong napamulagat. Napabalikwas ako ng bangon, ramdam ko ang malamig na pawis na bumabalot sa noo ko. My chest heaved, my heart slamming painfully against my ribs. But it wasn't DN . It was Manang Sita. Nakahawak siya sa braso ko, punung–puno ng pag-aalala ang mga mata. Halos nangingilid ang luha niya habang nakatitig sa akin. "Diyos ko, hija..." bulong niya, sabay haplos sa pisngi ko. "Ano ba

