Harun, Balıkesir'e döneli iki hafta olmuştu. Melike, gönlünde kıpırtılar hissettiren ilk adamı, kavuştuğu gibi yitirdiği için içi çok burulmuş, onu yolcu ettikten sonra otogardan, kitapçıya gidene kadar yol boyunca hüngür hüngür ağlamıştı. İçinde bir yandan da Harun'un ciddi olup olmadığına dair şüphe vardı. Adından ve Balıkesirli olduğundan başka hiçbir şey bilmiyordu. Aramaya kalksa arayamaz, kandırılmış olduğu bir durumda hesap soramazdı. Günlerce, gecelerce sadece Harun'u düşündü. Kitapçıda, Harun'un sevdiği yazarların kitaplarına bakamıyordu bile. Yaklaşık on gün sonra Harun'dan bir mektup aldı. O mektup, Melike'ye dünyaları bağışlamıştı. Genç kız bir yandan kahkahalar attı, bir yandan göz yaşı döktü... Mektubu bağrına basıp, evinin üstünde olduğu sokak boyunca koştu sevincinden. So
