Akşam olunca bu kez yemeğe inmiştim. Teoman'la sessizce yemeğimizi yerken, çatalımı bırakıp sordum:
"Yarının Pazartesi olduğunu biliyorsun değil mi?"
Teoman bana sorar gibi baktı:
"Biliyorum güzelim?"
Beni anladığını biliyordum ama anlamamazlıktan geliyordu. Sinirlenmemeye çalışarak yanıtladım:
"Yani işe gitmem gerekiyor."
Teoman ciddileşti ve çatalını tabağına bırakıp bana baktı:
“Bir süre işe gitmemen daha iyi Aybike. Harun seni orada da bulabilir.”
Sinirle ayağa kalkınca sandalyem arkaya düştü:
“Sen de diyorsun ya? Evime gitmeme izin vermiyorsun bir de çalışmama mı engel olacaksın?”
Teoman sakin kalmaya çalışıyormuş gibi şakaklarını ovdu:
“Bir şeye engel olduğum yok Aybike. Söz veriyorum, güvenli olduğundan emin olduğum an işe devam edeceksin.”
“Yeterince iznim yok Teoman. Ö
