Vakit kaybetmedim, odama girdiğim gibi kapımı kilitledim ve yine penceremden dışarıya çıktım. Şu an leş gibiydim, yanıma bir parça kıyafet bile almamıştım ama Alanzo’nun her şeyi halledebileceğine inanıyordum. Onun sesi beni rahatlatıyor, dokunuşları dizginliyordu ve bu olayda yalnız kalamazdım.
Çitlerden onun bahçesine atladım, artık aramızda yalnızca bir kapı vardı. Terlemiştim, saçlarım suratıma yapışmıştı. Tenim parlıyordu. Kokmuyor gibi hissediyordum ama pis olduğumu biliyordum. Zihnimin pisliği yüzüme de bulaşmıştı.
Kapısına geldim, buraya gelene kadar her şeyden emindim ama kapısının önünde olmak… Bir şekilde o kapıyı çalacak cesaretimin olmadığını fark ettim. Bakışlarım ince parmaklarıma indi, ayak parmak uçlarım içeriye doğru kıvrıldı. Ne yapacağımı bilemez hâlde öylece dikildi
