Alfred took a deep sigh.
Napalingon is Felicity rito.
“Life was like that beautiful sunset,” nakangiti nitong wika habang nakatanaw sa papalubog na araw. “No matter how beautiful that sunset is, maya-maya ay mawawala ang ganda niyan at papalitan ng dilim,” Alfred turned his gaze to her. “Ganun din ang buhay, hon, there is time na, didilim, there is time na babagyo. Hindi pwedeng laging masaya, hindi pwedeng laging maginhawa.”
Alfred held her chin. Kapagkuwan ay hinaplos nito ang kanyang pisngi. He then grabbed her by her nape and kissed her on her forehead. Hindi siya makakibo. Ang tanging nagawa lang niya sa mga oras na iyon ay ang tumitig sa mukha ng lalaking mahal niya. Bumabalot sa kanyang buong sistema ang mahiwagang pakiramdam.
Mahiwagang pakiramdam na hatid ng magandang scenar
