present...
Lumabas ako sa event hall nang makita kong tumakbo palabas si Win aawatin sana ako ni ate nang umiling ako.
"Ma?" tawag ng anak ko sa akin nang hawakan ako nakita ko ang malungkot niyang mukha.
Naabutan ko siyang umiiyak sa tabi nang poste pangalawang beses ko siyang nakitang umiiyak sinusuntok niya ang poste kaya lumapit kaagad ako para awatin siya sa ginagawa niya. Niyakap ko na lang siya mula sa likod niya at hinawakan ang braso niya na puro dugo na ang naka-dikit.
"Tama na, Win!" umiiyak kong sambit sa kanya dahan-dahan naman niya binaba ang kamay niya.
Humarap siya sa akin at nakita ko ang mukha niya na puno nang luha.
"Mahal na mahal ko siya, Ging hindi ko kaya siyang mawala." umiiyak niyang pag-amin sa akin natahimik ako hindi naman ako tanga para hindi malaman kun
