Eve dönerken ayaklarımın altındaki taşların sertliğini hissedebiliyordum. Gözlerim yolda olsa da zihnim, bahçede yaşananlara takılıp kalmıştı. Kimdi o yukarıdaki gölge? Selim’in yüzünde o an ne vardı? Ve bahçedeki ayak sesleri... Hepsi birer tesadüf müydü, yoksa bir şey beni test mi ediyordu?
Kapıdan içeri girip derin bir nefes aldım. Küçük odam, günün gerginliğinden sonra güvenli bir sığınak gibi geliyordu. Ama bu sefer bu güven bile yeterli değildi. İçimdeki huzursuzluk, başımı yastığa koyduğumda bile peşimi bırakmadı.
Sabah alarmıyla uyanmak zordu, ama bugün daha temkinli olmalıydım. Gözlerimin altındaki morlukları ve solgun yüzümü saklamak için plastik makyajımı yaptım. "Hare" kimliğim, beni koruyan tek kalkanımdı.
Bahçedeki işlerime başladığımda hava sakin ve güneşliydi. Ama bu huz
