Karanlık tünele adım attığımızda, yeraltı şehrinin sessiz, unutulmuş koridorları sanki zamanı dondurmuş gibiydi. Aidan ve Ateş, her adımda yanında hissettikleri sıcaklıkla birbirlerine daha da kenetlendi. Ancak tünelin sonunda, havanın yoğunluğu ve duvarlardan yansıyan eski yazıtlar arasında beklenmedik bir silüet beliriverdi.
O silüetin gözleri, geçmişin acı hatıralarını taşıyordu. “Geleceğini biliyordum, Aidan,” sözlerini tekrarlıyordu ama şimdi bu sefer sesinde eski bir üzüntü, derin bir pişmanlık ve yorgunluk vardı. Aidan’ın yüreği hızla çarptı. Tam o anda, Ateş omzundan nazikçe Aidan’ın elini sımsıkı tuttu.
Silüet bir adım yaklaşınca, kapının altından hafifçe yansıyan ışıkla yüzü netleşti. Aydınlatılan yüz, Aidan’ın aklını karıştıran, uzun zamandır unutulmuş bir tanıdıklığı andırıyo
