LOTUS MAHALLESİ

Ahsen Kaya'dan; "Çok geç kalma,kızım.Akşam Hanife teyzenlere yemeğe davetliyiz."dedi annem ayakkabımın bağcıklarını bağlarken. "Tamam,anne gecikmem sen merak etme."dedim oturduğum merdivenden basamağından kalkarak. Yere oturduğum için üstümü çırpıp annemin yanağından bir öpücük alıp "Görüşürüz annecim"diyerek evden çıktım. Cebimden telefonumu çıkararak kızlara mesaj attım.Yoldayım diye.Kızlarla bugün biraz çarşıyı dolaşıp gezecektik.Bir de Esra ablanın düğünü için kendimize kıyafet bakacaktık. Esra abla mahallemizin kızı ve Kaan'ın da ablasıydı.Mahallemiz demişken unutmadan size güzelce bizim güzel mahallemizi anlatım. Bizim mahallemiz sıcacık dostlukların,huzurlu ve sevgi dolu olduğu güzel mi güzel bir mahalle. Sokak ortasında olan çardakta dönen dedikodu muhabiri teyzelerimizin dedikoduların olduğu, köşe başında amca-dayılarımızın çay içip sohbet ettiği kahvehanenin olduğu,genç erkeklerin "siz bizim mahallemizin kızısınız,size karışan olduğunda işini bitiririz"diyerek artistlik tasladığı,çocuk bağrışlarının dolu olduğu ve herşeyden önemlisi de dostluk ve sevginin bir arada bulunduğu mahelle,Lotus Mahallesi. Lotus Mahallesi'nde geçmişten belli gelen o dostluk ve birlik hiçbir zaman kopmamış.İyiki de kopmamış.O kadar güzel insanlar tanımıştım ki...Anlatamam... Her neyse birazcık da mahellemizin insanlarını anlatayım size. Sokak ortasında bulunan dedikoduda bir dünya markası olmuş olan teyzelerimizden bahsedim ilk.Aysel,Muazzez,Münevver ve Jale teyzelerimiz.Dedikodu diyince dünyaları duruyor kadınların bildiğiniz,hiç bir haberleri de yalan çıkmıyor tabi bu da bir gerçek. Hımm,şimdi de size abla-teyze ve amca-dayılarımızdan bahsedeyim.Aslında bakarsanız hepsi gerçekten iyi insanlar kalplerinde bir kötülük yok kimsenin.Dedikoducu teyzelerimiz de öyle,sadece çok meraklı ve lafçılar ama kimsenin zararını istemezler. Şimdi de mahallemizin çocuk ve ergenlerden oluşan kısmını anlatayım.Özet geçeyim hatta direkt, hepsi birbirinden zeki ve akıllı tabi aralarında çok yaramaz olan kesimini saymıyorum. Sıra geldi bence en güzel olan bizim grubu anlatmaya.Erkekli ve kızlı olmak üzere güzel bir grubumuz var. Kızlardan;ben,Verda ve Nilperi.Erkeklerden;Kaan,Oğuz ve Karan. Hepsini ayrı ayrı çok seviyorum ama Karan...O bana hep uzak kalmayı ve soğuk olmayı seçmiş insandı... Birden bana çarpan sert bir bedenle az daha yeri boyluyordum.Bana çarpanın kim olduğunu anlamak için başımı kaldırdığımda Karan olduğunu gördüm. "İyi misin?"diye boş bir ifade ile sordu. "İyiyim bir şeyim yok" "Tamam,bunu Nilperi'ye verir misin ?Ev de unutmuş."dedi cebinden çıkardığı renkli cüzdanı bana uzatarak. "Tamam veririm"dedim elindeki cüzdanı alıp çantama koyarak. "Görüşürüz o zaman"dedi. "Görüşürüz"diyerek yürümeye başladım. İşte bu kadardı bizim konuşmamız 5-6 cümle olurdu hep.Neden bir tek bana karşı bu kadar soğuktu anlamıyordum ama birşey de diyemiyordum.Sadece üzülüyordum... Bu arada ben söylemeyi unutmuşum ya Nilperi ile Karan,abi-kardeş.Akşam yemeğe gidecek olduğumuz,tatlı Hanife teyzem de onların anneleri. Offf konuşmaya daldım,kızları unuttum.Adımlarımı çarşıya doğru hızlandırdım ✨ Aynada ki görüntüme son bir kez daha baktım.Güzel gözüküyordum üstümdeki pembe yazlık ve şık tulum ile.Bugün kızlar ile çarşının altını üstüne getirene kadar gezmiş ve alışveriş yapmıştık. Çok yorgundum aslında ama Hanife teyzeme ayıp olmasın diye mecburen gidecektim.Bir kaç fıs boynumun iki yanına ve bileğime parfüm sıkarak son dokunuşu da yaptım. Makyaj yapmayı neredeyse hiç bilmezdim,Sadece rimel,allık,lipbalm ve kimi zamanda zorla eyeliner sürerdim gözüme. Kapım tıklanınca "Gelebilirsin annecim"dedim.Annem ile ikimiz yaşadığımız için ondan başka gelen olmadığını biliyordum. "Çok güzel gözüküyorsun kızım,hadi gidelim.Geç kalacağız yoksa"diyerek beni süzdü. "Sende öyle annecim,hadi gidelim"diyerek odadan çıktım.Evin kapısını açıp dışarı çıktım. Zaten karşı komşumuz oldukları için ayakkabı giymek yerine sandelet tarzı terliklerimi ayağıma geçirip annem ile Hanife teyzelerin kapısını çaldık. Kapı açıldı ve Nilperi çıktı "Hoş geldin Pamuk teyzem,hoş geldin bebeğim.Hadi geçin"diyerek içeriyi gösterdi. Annem gülümseyerek içeri geçerken bende Nilperi'ye sıkı sıkı sarıldım. "Hoşbulduk aşkım " "Hadii gell sen seversin diye çikolatalı kek yaptım"diyerek beni mutfağa sürükledi. "Yaa yerim benn senii amaa"diyerek yanağına mutfağa girmeden durdurup sulu bir öpücük kondurdum. Mutfağa girince masanın üstündeki nefis gözüken çikolatalı kek çarptı gözüme.Hemen elime alarak "Yaa buu çok güzel gözüküyor,Nilperii.Bayılacaam yaa" "Ben yaptım kızım,tabi güzel olacak"dedi egosunu tatmin etmeye çalışarak. "Tamam be hemen şımarma" "Ayy onu bunu bırakta,yarın piknik varmış.Ne giysem karar veremedim,bana yemekten sonra yardımcı olur musun?"dedi masum masum bakarak. "Tamam,bakma öyle hemen.Haberim yoktu piknikten,sabah mı gidecekmişiz?"diye sordum hemen. "Sabah 9'da gideceğiz,bebeğim.Sabah 7'de kalkıp saçımı yapacağım,makyaj yapacağım.Ohoo daha bir sürü işim var."dedi sitemle. Onun bu tatlı telaşına gülümsedim.Söylemeyi unuttum Nilperi Kaan'a aşıktı.Ama sadece aşıktı... Konuşamıyordu onunla,abisinin arkadaşı diye... "Güzelim benim ne zamana kadar böyle devam edecek,bu böyle?"diye sordum. "Bilmiyorum Ahsen,bilmiyorum."dedi dolan gözlerini kırpıştırarak. Hemen elimdeki keki masaya bırakıp ona sımsıkı sarıldım. "Üzülme bebeğim her şey geçecek"diyerek sırtını sıvazlarken mutfağın kapısı açıldı ve Karan içeri girdi. Bizi böyle görünce şaşırmıştı "Nilperi ne oldu abicim,iyi misin?"dedi, kardeşine çok düşkündü. Nilperi'den ayrılıp mutfak masasına geçtim ve oturdum.Nilperi de hemen kendine gelip, yüzüne yalandan bir gülümseme kondurdu. "İyiyim abi,korkma.Elimi yüzümü yıkayıp gelirim"diyerek mutfaktan koşarcasına çıktı. Karan bana dönerek "bunun neyi var "bakışı attı.Omuz silkerek cevap verdim. "Niye öyle bakıyorsun Karan abi,birşey mi oldu?"onu sinirlendirmek için arada abi derdim. "Abi?"dedi duyduğunu onaylamak istercesine. "Hımm,hımm abi"dedim "abi"yi bastırarak. Gözlerinden bile siniri belli oluyordu,itiraf etmek gerekirse bazen onu sinirlendirmekten zevk alıyorum. "Gösteririm ben sen abiyi"diyerek sinirle güldü. "Nasıl olacak ki o ? Tahmin edeyim,beni daha çok kıracaksın ya da yüzüme bakmayacaksın hangisi?"diyerek sorumu yönelttim. Gözlerindeki sinir yavaş yavaş söndü ve yerini şaşkınlığa bıraktı yerini. "Ben seni kırıyor muyum,Ahsen?"diye sordu Ne dediğimin farkına varınca hemen toparlaya çalıştım. "Yok, yanlış söyledim.Karan boşver"diyerek mutfak kapısına yöneldiğimde bileğimden tutup çekti. Bugün iki oluyordu,bedenlerimizin böyle çarpışması.Yüzüme dikkatlice bakıyordu. "Sana soru sordum,Ahsen.Seni kırıyor muyum diye !"dedi sinirli nefesini yüzüme üfleyerek. "Yok diye cevap vermiştim zaten"dedim öfkeyle.Bana ne oluyordu anlamıyordum,yani adama şimdi niye kızdım ben ? "Peki"diyerek bileğimi bıraktı ve benden uzaklaştı. Az önce ne olmuştu ben yine hiçbir şey anlamamıştım.Burda durmanın bir anlamı olmiyacağını bildiğim için hemen mutfaktan kaçarcasına çıkıp salona girdim. Annem ve Hanife teyze yine sohbete dalmıştı.Benim geldiğini gören Hanife teyze gülümseyerek "Hoş geldin,güzel kızım"dedi. "Hoş bulduk,Hanife teyzemm"diyerek sondaki m'yi uzatarak yanına gidip sarıldım. Sarılmayı bırakıp yanağımdan öptü Hanife teyze.Hemen annem ile ortasına yer açıp beni oturttu. "Yarın pikniğe gidiyormuşuz, kızım"dedi annem. "Evet anne duydum,ne güzel olur"dedim. "Hiç sorma yavrum,ne kadar iyi gelecek Allah bilir"dedi Hanife teyze. O sırada salondan içeri giren Nilperi,elini koluna sarıp "Ben size büyük küstüm valla,bende gelip oturacak"dedi küçük çocuklar gibi,deli kız yaa. "Gel güzel yavrum"dedi annem yanımdaki boşluğu gösterip. "Geldim bile,Pamuk teyzemm"diyerek hemen oturdu.Son olarak Karan da salona gelerek koltuğun kenarına oturdu. "Oo bensiz haa,kırıldım ama"diye konuştu. Hepimiz bir ağızdan bu dediğine güldük. Çok seviyordum onları...Benim ailemdiler hepsi.Birlikte büyümüştük bizim ekiple.Annem ve Hanife teyzem büyütmüştü bizi.Ben babasız büyümüştüm. O adam aklıma gelince bile kalbim acıyordu,midem bulanıyordu dayanamıyordum.İyi ki def olup gitmişti hayatımızdan. Hanife teyzem'in eşi Nevzat amca şehit olmuştu...Biz daha küçükken, hatırlıyorum onu çok iyi bir babaydı.Benim de babamdı... Yaralıydık biz...Hepimiz yaralıydık.. Gökyüzünün bile yarası vardı...Gökyüzünün yarası onu yok edecek kadar sıcak olan güneşken, bizim yaramız ise bizim canımızı yakarak yok edecek kadar acıtan babalarımızın acılarıydı... ? Merhaba:') İlk bölüm ile karşınızdayım,umarım beğenirsiniz.Son paragrafı yazarken gözlerim doldu bir an... Herkesin bir acısı vardır..Bunu gelecek bölümlerde de konusacaz zaten. "Lotus Mahallesi"çok özel ve güzel bir kitap benim için, umarım gittikçe yükselir ve herkes okur.Ve gerçek dostluk,sevgi ve mutluluğu hepimiz okuruz. Sizi seviyorum,mutlu kalın:) ❤️