Chapter 7
1127 Words
Cristine Soriano
“Grabe ang laki pala ng University na ito sumakit ang paa ko,feeling ko kailangan ko bumili ng bagong rubber shoes baka kasi mapudpod,lalo kapag nagstart na tayo pumasok.” Reklamo ni Toneth.
Habang nagmimiryenda kami,iniwan na kami ni Liza dito sa canteen,kasi nalimutan niya na may group project pa pala siyang gagawin at naalala lang niya nung tinawagan siya kanina. Nahiya nga siya sa amin ni Toneth,pero sabi naman niya na babawi naman daw siya,basta kung may tanung daw kami puwede namin siyang tawagan o kaya puntahan sa kuwarto niya.
“Oo nga ang laki dito kulang ata ang isang araw para maikot ito,buti na lang pala malapit lang yung building natin kung saan tayo nagstay atleast makaktakbo tayo kapag malapit na tayo malate.” Natutuwang sabi niya kay Toneth.
“True! beshy buti na lang pala malapit talaga yung dormitory natin sa building,kung saan tayo papasok,excited na ako para bukas girl sana mababait magiging classmate natin. Naku talaga kung hindi sila magiging mabait sa atin kakalbuhin ko sila.” Sabi ni Toneth sa kanya.
“Hay kaw talaga beshy masyado ka bayolente hahaha.” Sagot niya kay Toneth.
“Pero beshy habang naglalakad tayo kanina nabusog ang mata ko.” kinikilig na kuwento ni Toneth.
“Hmm busog bakit anung meron?” Nagtataka niyang tanung.
“Hay as I expected ang friend ko na manhid at innocent. Anyway, nakita mo ba ang daming yummy ang popogi My God! parang nung nagbagsak ng kaguwapuhan sinalo lahat ng University nato,grabe talaga gaganahan akong pumasok araw araw.”
Pumapalakpak pa talaga si Toneth habang nagkukuwento. Talagang nasisiyahan siya sa mga nakita niya kanina.
“Ah yun ba oo nga marami nga guwapo pero alam mo naman diba na hindi ko yan priority sa ngayon at kailangan ko talaga magaral,para pagkatapos ay makapaghanap ng trabaho.” Sabi niya kay Toneth.
“Siya siya nagsermon na naman si Manang Cristine. Oo naman noh! Kahit ako ganun ang gusto ko at masayang masaya talaga ako at nakapasa ako dito.” Masayang sagot sa kanya ni Toneth.
“Ikot pa tayo beshy maaga pa naman,sulitin na natin baka kasi maging busy na tayo sa mga susunod na maga araw.” Yaya niya akin. Lumakad na nga kami para ikutin ang University,na magiging pangalawang tahanan namin habang ako ay nagaaral.
——————
“Bro nagawa mo ba yung request ko sa iyo.” Bungad ko kay Dave. Pagpasok ko sa kanyang opisina.
“Anong kailangan mo Valdez?” Masungit na bungad sa akin ni Dave. Hindi man lang natinag sa ginagawa at magabalang tingnan siya.
“Alam mo kung bakit ako nandito Dela Torre.” Balik kong tanung sa kanya. Nakita ko na umangat ang kanyang ulo mula sa pagbabasa ng dokumento at seryosong tumingin sa akin.
“Then what is it?” Supladong tanung ulit niya sa akin. Kahit kailan talaga ang lalaking ito napakasungit. Kung hindi ko lang kinailangan ang tulong niya who you ito sa akin.
“F*ck! men nakalimutan mo ba yung nirequest ko sa iyo na gagawin mo doon sa University." Napipikon ko na sabi sa kanya.
“I see. Yah! its done already all your request has been granted,even though I’m opposing it. I have no choice. Basta yung pinagusapan natin,you have to donate a new sets of tablet." Sabi niya sa akin.
Sugarista talaga itong kaibigan ko kung hindi ko lang talaga kailangan hindi ako lalapit dito.
“Yah! my secretary have already confirm from our purchasing department na nabili na ang mga tablet. Maybe next week it will arrive in the University.
“Oh! good buti naman tumupad ka sa usapan,that’s why I’m very curious about this girl that make Almighty Daniel Valdez seek for my help.” Pangaasar sa akin ni Dave. Si Dave ang nagmamayari ng Dela Torre University at dun papasok si Cristine,nagrequest ako na bigyan siya ng solo at magandang kuwarto,na granted sa mga may kayang nagaaral doon,kahit na may share ako sa University na un,si Dave pa din ang may hawak na pinakamalaking share doon.
Nagulat na lang ako biglang dumating ang iba ko pang kaibigan na sina Oscar,Kenneth and Charlie na may nakakalokong tingin sa akin.
“Anu naman ang ginagaw niyo dito?wala ba kayong mga trabaho” Sita ko sa kanila.
“Eh ikaw Valdez, bakit ka andito? Wala ka din na trabaho? Well may nasagap kasi akong balita. Actually legit ang source na may pinabibigay kay special treatment for this lady na nakakapanibago lang,dahil hindi kami makapaniwala na gagawin mo and we don’t know why.” Mapangaasar na hirit ni Oscar.
“Teka bro anu nga nirequest niya? hmmm,isang VIP room,women essentials and most specially may flower and chocolates pa hahhaahha. Hindi ko alam na hilig mo din ang bata Valdez kaya pareho na tayong cradle snatcher niyan.” Gatong ni Kenneth sa pangaasar ni Oscar.
“Dela Torre!!!!” Bigla niyang tawag sa kabigan. Masama ang tingin nito kay Dave,dahil alam niya na nito ang nagsabi sa mga ito kaya ngayon malakas an loob na asarin nng mga ito.
“Sorry bro but lollipop is life.” Simpleng sagot niya. Sabay subo ng lollipop na akala mo wala siyang ginawang mali.
“Ok lang yan bro atleast sa tinagal tagal na pagkakatulog ng iyong puso,sa isang bata din pala ito titibok.” Biglang banat ni Charlie.
“F*ck hindi na siya bata ok nasa legal age na siya and besides,bakit ba intresado kayo na makilala siya? Sinasabi ko sa inyo,she is mine,magkakasira talaga tayo kapag umeksena kayo.” Pagbanta ko sa kanila.
“Wooh! Seryoso na talaga ito,mapang angkin na din,tulad ni Kenneth sa baby bear niya nambabakod men hahahah.” Pangaasar pa ni Oscar.
“Anyway kaya lang kami pumunta para lang mangamusta at makita ang reaction mo,sulit ang binigay kong 1 month supply ng lollipop dito kay Dela Torre.” Sabi sa kanya ni Charlie. Since siya ang nagmamay ari ng pinakasikat ng candy factories sa Pilipinas at sa buong bansa.
“Pero maiba ako ilan taon na ba ito? at anung name?” Seryosong tanung ni Oscar.
“At hindi mo na kailangan na malaman pa Dominguez ang mga information if my girl is concern.” Seryosong sagot niya dito.
“Cristine Soriano,18 years old,isa sa mga nakatanggap ng Scholarship from Valdez foundation.” Mahinahong sagot ni Dave. Habang kumakain ng lollipop na tinawanan nung 3 at kinalukot ng mukha ko.
“Seriously Dela Torre.” Nakasimangot niyang sabi. Hindi siya makapaniwalang nilaglag siya nito sa mga kaibigan nila.
“Sorry bro 2 months supply na ng lollipop ang offer,malalaman din naman nila.” Kibit balikat na sagot nito sa akin.
Umiiling na lang ako at hindi ako makapaniwala na binigayan ako ng ganitong klaseng mga kaibigan.
- Writer
