ตอนที่ 1. ทดพี่บุญคุณ
1001 Words
เรื่องเมียจ้างแต่ง
เขียนโดยแอดมินตัวกลม
ตอนที่ 1. ทดพี่บุญคุณ
"หนูไม่แต่งค่ะ ยังไงหนูก็ไม่แต่งหนูได้ยินหลายคน ว่ากันว่าผู้บริหารของเธียรนิติฐาดล ทั้งอ้วน ทั้งมีกลิ่นตัว โรคจิต ดิบเถื่อน ใครจะแต่งก็แต่งไปเถอะหนูไม่แต่ง "
ริตาลูกสาวคนโตของบ้านถึงกับร้องออกมาด้วยความหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ต่างกับณิชาที่เอาแต่นั่งนิ่งเงียบ โดยที่ไม่กล้ามีปากเสียงอะไร
"แต่เราต้องแต่งงานกับเขาเพื่อธุรกิจนะลูก ลูกก็รู้ว่าเขามีฐานะที่มั่นคงมากแค่ไหน อย่างน้อยก็จะได้ช่วยเรื่องธุรกิจครอบครัวของเรา"
แม่พูดออกมาด้วยสีหน้าท่าทางที่เคร่งเครียดเป็นอย่างมาก พร้อมกับพ่อที่มองหน้าลูกสาวทั้งสอง
"แต่ว่าแม่คะ แม่ก็เห็นว่าหน้าที่การงานหนูกำลังรุ่ง อีกอย่างหนูเพิ่งได้รับหน้าที่เป็นคนออกแบบเสื้อผ้าให้กับตรีชฎานะคะแม่ แม่ก็รู้ว่าคนนั้นเขาดังมากแค่ไหน แม่คิดดูสิคะว่าอนาคตหนูจะต้องเติบโตไปอีกแค่ไหน "
"ก็แล้วจะให้ทำยังไงในเมื่อทางนั้นเองก็เร่งรัดมา อีกอย่างถ้าไม่แต่งมีหวังบ้านเราได้ล้มละลายแน่นอน แค่คิดว่าตระกูลนั้นเกี่ยวดองกับพวกเราแค่นี้เองลูกค้าหลาย ๆ ราย ก็ต้องเลือกที่จะซื้อที่ดินกับพวกเรา "
พ่อรีบยกเหตุและผลมาบอกกับลูกสาวคนเดียวของท่าน ก่อนที่ริตาจะหันมามองณิชาที่นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น
"งั้นเอาอย่างนี้ไหมคะ ให้ณิชาแต่งก็แล้วกัน "
"อะไรนะคะพี่ ? "
คราวนี้ณิชาถามออกมาด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก ด้วยไม่คิดว่าพี่สาวของนางจะพูดออกมาได้แบบนี้
"ใช่ณิชา เธอนั่นแหละไปแต่งพี่ฉัน ถือซะว่าเป็นการตอบพี่พระคุณพ่อกับแม่ที่ดูแลเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็กก็แล้วกัน"
"ริตา หยุดพูดกับน้องแบบนี้ได้แล้วแม่ไม่ชอบ !! " แม่ถึงกับร้องออกมาเสียงดังลั่น
"แม่ก็มันเรื่องจริงนี่คะ คิดดูสิถ้าแม่ไม่เก็บณิชามาเลี้ยงป่านนี้อาจจะถูกจับขายที่ซ่องแล้วหรือเปล่า ตอบพี่แค่นี้มันไม่หนักหนาอะไรหรอก เทียบกับพ่อแม่ที่ให้ชีวิตใหม่ อีกอย่างก็ไม่ได้ส่งไปตกระกำลำบากอะไร ไปเเต่งเป็นเมียเศรษฐี ไม่ดีตรงไหน"
สิ้นเสียงของริตา ฝ่ามือของแม่ก็ฟาดลงไปที่ใบหน้าของริตาในทันที ทำเอาทั้งพ่อและณิชาต่างก็ตกใจเป็นอย่างมาก
"แม่ !! นี่แม่ตบหนูเหรอคะ ? "
"ใช่ ฉันเลี้ยงแกสองคนมาเหมือนลูกทั้งสองคนให้รักกัน หากแกไมรักน้องก็อย่ามาพูดจาดูถูกน้องแบบนี้"
"อ่อ แสดงว่าแม่รักมันมากกว่าหนูเหรอคะ แม่ยอมให้อนาคตหนูพัง แต่ณิชาไม่เป็นไรงี้เหรอคะ แม่รักคนอื่นมากกว่าลูกของตัวเองงี้เหรอคะ " สองแม่ลูกทะเลาะกันส่งเสียงดังลั่นหากแต่ทั้งสายตาของแม่ และสายตาของริตาที่หันมามองณิชานั้น ต่างความหมายออกไปคนละอย่าง
"ณิชา..." เสียงของคนเป็นพ่อที่เปล่งออกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย ทำให้ณิชามองพ่อและรอฟังว่าพ่อจะพูดว่าอย่างไร กระทั่ง
"หนูเองก็ยังไม่มีใคร จะเป็นไปได้ไหมหากว่าหนูจะแต่งงานพี่พี่เขา ทางนั้นเขาก็รวยเห็นบอกว่าจะให้บ้านหนึ่งหลังที่ไปอยู่แบบไม่ต้องมีใครยุ่งเกี่ยว ตรงนั้นหนูสามารถไปสร้างครอบครัวใหม่ได้เลยนะ"
"พ่อคะ..." คราวนี้เสียงของณิชาดูขาด ๆ หาย ๆ ไปในทันที หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบากเป็นอย่างมาก
"ว่าไงละณิชา แค่นี้ตอบพี่พ่อกับแม่ได้ไหม หรือว่าแกอยากให้ที่บ้านมีปัญหา อยากเห็นฉันอนาคตดับวูบ ไหนแกเคยบอกว่ารักพี่ และจะตอบพี่พี่ แล้วเนี่ย ฉันขอร้องแก แกให้ไม่ได้เหรอ "
"พี่คะ..." ณิสชายังคงพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
"ณิชา แต่ทางนั้นเขาก็บอกออกมาแล้วว่าแต่งไปฝ่ายชายก็ไม่ได้มาอยู่ด้วยหรอก เพราะว่าเขางานยุ่งตลอดแค่แต่งในนามเท่านั้น ตรงนี้หนูก็สามารถอยู่ที่่บ้านนั้นได้อย่างสบายใจ หรือหากวันไหนหนูอยากกลับมาที่บ้านก็ยังได้นะลูก พ่อไม่รีบ ไม่เร่งรัดหนูลองเอาไปคิดดูก็แล้วกัน"
"คุณคะ ..." แม่รีบแย้งขึ้นมา ก่อนที่พ่อจะบอกกับแม่
"อย่างที่ลูกพูดว่าเราจะรักคนอื่นมากกว่าลูกในไส้ตัวเองได้ยังไง อันไหนช่วยกันได้ก็ต้องช่วยจริงไหม พ่อเชื่อว่าณิชาจะเป็นเด็กดีแบบที่หนูเป็นมาโดยตลอด"
พ่อพูดย้ำและมองหน้าณิชา เช่นเดียวกันกับริตาที่มองหน้าอย่างเอาเรื่องเป็นอย่างมาก สายตาของพ่อและพี่ชายที่เคยมองเธอด้วยความเอ็นดูในตอนนั้น หากแต่ว่าในตอนนี้มันไม่มีหลงเหลืออยู่เลยสักนิด
"ถ้าหนูไม่ต้องการก็ปฎิเสธออกมาเถอะลูก อย่าฝืนใจตัวเอง แม่ไม่บังคับหนูหรอกอย่าคิดมาก"
"นี่คุณหุบปากแล้วขึ้นห้องไปเลยไป..." พ่อทำท่าจะเงื้อมมือตบแม่ทำให้ณิชารีบเข้ามาขวางเอาไว้
"ค่ะ ตกลงหนูจะแต่งพี่พี่เองค่ะ"
++++++++++++++++
ฝากติดตามด้วยนะคะ หนึ่งคอมเม้นท์เท่ากับหนึ่งกำลังใจที่ส่งให้กันนะคะ
ขอให้นักอ่านทุกท่านมีความสุขกับการอ่านค่ะ
- Writer
