ตอนที่ 4. ตรีชฎา
1067 Words
ตอนที่ 4. ตรีชฎา
บ้านเธียรนิติฐาดล
“พ่อกับแม่ตามผมมาพบมีอะไรด่วนหรือเปล่าครับ” ปกรณ์เอ่ยถามพ่อกับแม่ทันทีที่เขาเดินเข้ามาในตัวบ้าน พร้อมกับเดินไปนั่งที่โซฟาข้าง ๆ ผู้เป็นแม่ของเขา
“มาก็ดีแล้วลูก คือว่าอย่างนี้นะ พ่อกับแม่คิดดีแล้วว่าจะให้ลูกแต่งงานกับ....” แม่พูดยังไม่ทันจบปกรณ์ก็เอ่ยขึ้นมาในทันที
“แม่ครับนี่มันยุคสมัยไหนกันแล้วครับแม่ ทำไมต้องให้ผมมาแต่งงานหรือว่าต้องมาจับคลุมถุงชนแบบนี้ด้วยครับ ผมไม่เข้าใจ อีกอย่างพ่อกับแม่ก็น่าจะรู้ว่าผมมีคนรักอยู่แล้ว แล้วทำไมยังคิดที่จะจับคู่ให้กับผมอีกครับ” ปกรณ์พูดและส่ายหน้าเล็กน้อยด้วยความระอาพ่อกับแม่ของเขานั่นเอง
“พ่อรู้แต่ถ้าหากแต่งกับลูกสาวบ้านนี้ การที่เราจะกว้านซื้อที่ดินไม่ว่าที่ไหนก็ตาม นั่นย่อมทำให้เราได้ผลประโยชน์ และซื้อได้มากกว่าเดิม เพราะทางนั้นค่อนข้างมีความชำนาญในเรื่องที่ดิน และมีคนนับหน้าถือตามาก แค่เราแต่งกับเขาเรือล่มในหนองทองจะไปไหน”
“พ่อครับ ชาตินี้ต่อให้ตายยันลูกยันหลานก็ใช้ไม่หมดนะครับจะหาไปทำไมมากมาย” ปกรณ์เถียงผู้เป็นพ่อด้วยความโมโหไม่ต่างกันสักเท่าไหร่
“ธุรกิจมันไม่แน่ไม่นอนนะลูก วันนี้เรามีอนาคตมันเป็นสิ่งไม่แน่นอนไม่ว่ายังไงก็ต้องแต่ง ”
“แต่ว่าพ่อครับ !! ” ปกรณ์ร้องออกมาเสียงดังลั่นทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับหน้าเสียไปเลยทีเดียว ก่อนที่แม่จะค่อย ๆ เอ่ยออกมาในที่สุด
“แต่ว่าทางนั้นก็บอกว่าไม่พร้อมเช่นกันเพียงแต่ว่าตอนนี้ต้องแต่งกันไปก่อน แม่เตรียมเรือนหอเอาไว้แล้ว เพียงแค่ว่าแต่งและย้ายเข้าเรือนหอ หากลูกไม่ต้องการก็ไม่ต้องไปอยู่ที่นั่นก็ได้เป็นความต้องการของทั้งสองฝ่าย ต่างคนต่างอยู่เพียงแค่แต่งแค่ในนามเท่านั้น ”
“แต่ว่าแม่ครับ !! ”
“สักครั้งทำตามที่แม่ขอสักครั้งจะได้ไหม พ่อกับแม่ต้องการที่ดินผืนนั้นมากจริง ๆ เพราะมันมีคุณค่าทางจิตใจต่อพ่อกับแม่มาก”
“ถ้าอย่างนั้น แต่งเงียบ ๆ แค่สองครอบครัว อ่อไม่สิ แต่งเงียบ ๆ ที่สุดเท่าที่จะเงียบได้ ถ้าจะให้ดีแต่งในป่าช้าได้ยิ่งดีครับ ผมเหนื่อยมากแล้วขอตัวนะครับ” ปกรณ์พูดจบก็ลุกออกไปจากตรงนั้นทันที ทำเอาพ่อกับแม่ต่างก็หันมามองหน้ากันด้วยความอ่อนใจ
“ไม่รู้ว่าเราทำเกินไปหรือเปล่านะคะคุณ”
“นั่นนะสิ แต่จะทำยังไงได้เพื่ออนาคตของลูกเรานั่นแหละ เรือล่มในหนองทองจะไปไหนจริงไหม อีกอย่างทางนั้นก็อยากจะแต่งกับเราใจจะขาดอยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอก อย่าคิดมาก” พ่อบอกกับแม่และหันไปมองตามทางที่ลูกชายเพียงคนเดียวของท่านที่เดินออกไป
ปกรณ์มุ่งหน้ามาที่บริษัทในทันทีหลังจากที่ออกมาจากบ้านของเขา ชายหนุ่มรีบตรงไปที่ห้องทำงาน เพื่อที่จะทำงานที่ค้างให้เสร็จแต่ในระหว่างนั้นประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดเข้ามา ชายหนุ่มเงยหน้าหันมามองคนที่เข้ามาก่อนจะยิ้มที่มุมปาก
“ปกรณ์คะ คิดถึงจังไม่เห็นโทรหาตรีบ้างเลยค่ะ”
ตรี หรือ ตรีชฎา ดาราสาวคนดังของวงการบันเทิง ที่ตอนนี้เธอโด่งดังเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะไปทางไหนก็มีแต่คนที่ชื่นชอบในผลงานของเธอ หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นดาราด้วยกันหรือว่าเซเลบคนดังต่างก็อยากที่จะหมายปองเธอคนนี้ แต่ทว่าคนที่ได้กุมหัวใจของเธอนั้นเห็นทีจะเป็น “ปกรณ์” หนุ่มนักธุรกิจชื่อดัง
คนที่เป็นที่หมายปองของสองสาวไม่ต่างกัน แต่ทว่าการคบกันของทั้งสองก็ต้องเป็นไปอย่างลับ ๆ เพียงเพระว่าตรี หรือ ตรีชฎา ต้องการให้เรื่องมันเงียบที่สุด เพียงเพราะเธอเองยังคงห่วงชื่อเสียง และต้องการที่จะเก็บเงินให้ได้มากกว่านี้ เพราะในช่วงนี้นั้นเรียกได้ว่าเป็นช่วงที่น้ำขึ้นต้องรีบตักนั่นเอง
ตรีชฎาเดินตรงเข้ามาหาปกรณ์ที่นั่งทำงานที่โต๊ะ ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามานั่งที่ตักของชายหนุ่ม สองมือกอดคอเอาไว้พร้อมกับก้มหน้าไปหอมแก้มของปกรณ์ฟอดใหญ่
“ทำไมวันนี้ถึงมาที่นี่ได้ ไหนบอกว่ากลัวคนมาเห็นยังไง” ปกรณ์เอ่ยถามและโอบเอวของแม่ดาราสาวแสนสวยเอาไว้แน่นพร้อมกับยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่ใครเห็นก็ต้องเป็นอันหลงใหล
“คิดถึงค่ะ ก็เลยมาหา หรือว่าปกรณ์ไม่คิดถึงตรีคะ พักนี้ดูเงียบไปมากเลยนะคะ อย่าบอกนะว่าไปมีคนใหม่” ตรี หรือ ตรีชฎาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มไม่ค่อยจะเต็มใบหน้าสักเท่าไหร่ หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก
“ผมจะมีใครได้ล่ะ วัน ๆ ทำแต่งาน แต่ว่า...ตรีครับผมเองก็มีเรื่องจะบอกคุณเหมือนกันครับ” ปกรณ์คิดไปถึงเรื่องที่พ่อกับแม่ของเขาบอกเมื่อก่อนหน้านี้ เพราะไม่ว่ายังไงคงไม่สามารถขัดใจแม่ของเขาได้ อย่างน้อยการที่จะต้องบอกตรีชฎาให้รู้เรื่องก่อนก็คงจะดี อย่างน้อยจะได้ไม่มีปัญหาในเรื่องของความสัมพันธ์ของทั้งสอง
“ว่าไงคะ อย่าบอกนะว่าจะขอตรีแต่งงาน ” ตรีชฎาถึงกับเอียงคอถามและแฝงไปด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม
“คืออย่างนี้ เรื่องที่ผมจะบอกนั่นอาจจะทำให้ตรีไม่สบายใจ แต่ว่าอย่าเพิ่งคิดอะไรมาก ผมจะรีบจัดการให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้”
“จริงจังขนาดนั้นเลยเหรอคะ ” ตรีชฎาถามพร้อมกับโน้มใบหน้ามาหอมแก้มชายหนุ่ม
- Writer
