Tahimik lang si Prince at nakatitig sa labas ng sasakiyan. Maraming bumabagabag sa isip niya na ang mapansing nakalabas na sila ng probinsiya ay hindi na niya napansin. The trees were replaced by the tall buildings he fancied much more and the familiar smell of the city than that of the province was nothing now for Prince. Gusto nga niya matawa dahil nanaisin na lamang niya ang simpleng pamumuhay kaysa sa magarbong pamumuhay na nakasanayan at minahal niya. Iyong mas gusto na niya ang maingay na karaoke na kinakantahan ng mga lasing na nilang tauhan kaysa sa nakabibinging dj music sa bar. Prince knew why. Dahil nandoon si Miguel sa probinsiya na iyon at kasama niya.
“Hindi ko inaasahan ang tahimik mong pagbabalik sa lugar na noo’y halos ayaw mong lisanin. Nasanay ka na ba sa buhay probinsi
