Gabi na nang makarating ako sa harap ng mansyon, ang bawat hakbang ko ay tila paglalakad sa isang bitayan. Sinadya kong magpalipas ng oras sa puntod ni Papa at tumuloy sa isang madilim na parke, pilit na dinidilig ng luha ang alaala ng tanging lalaking nagmahal sa akin nang walang bahid ng dumi. Ngunit kahit anong layo ko, alam kong kailangan kong bumalik sa impyernong ito.
Alas-dose na ng madaling araw. Pagbukas ko ng pinto, tanging ang malamlam na liwanag mula sa pasilyo ang nakabukas. Akala ko ay tulog na ang lahat, ngunit pagtapak ko sa sala, tumambad sa akin si Crane. Nakaupo siya sa gitna ng dilim, may hawak na baso ng alak, at ang kanyang mga mata ay tila nagliliyab na uling na nakatitig sa akin.
Nilagpasan ko siya na parang hangin lang, ngunit hindi pa ako nakakaapak sa unang bai
