Halos mag-iisang minuto na kaming nakaupo dito at wala pa ring bumabasag ng katahimikan. Tanging ingay mula sa ibon ang maririnig mo pero sa pagitan namin ay walang gustong magsalita. Narito kami ngayon sa isang lumang parke na hindi na rin masyadong pinupuntahan ng mga tao.
"I am sorry,kung wala akong nagawa to help the both of you. Kung alam ko lang...." sabi niya habang seryosong nakatingin sa akin. Isa sa mga ayaw kong maramdaman ng mga taong malalapit sa akin ay ang sisihin nila ang sarili nila sa mga nangyayari sa akin.
"Wala po kayong kasalanan. Kaya please po wag niyo pong sisihin ang sarili niyo" pagpigil ko dito dahilan para bigla na lang itong yumakap sa akin.
"Youre really a good person leaf. Hindi ko alam kung bakit ka pinaglalaruan ng tadhana. Hindi ka deserving sa pain at
