Chapter 2
1128 Words
Akala ko ang pinakamahirap sa contract marriage ay ang pirmahan.
Mali pala.
Ang pinakamahirap pala ay ang paggising sa isang bahay na sobrang tahimik—‘yung tipong maririnig mo pati paghingi ng tulong ng kaluluwa mo.
Hindi ito ‘yung tahimik na sanay ako—yung may ingay ng kaldero, radyo, o kapitbahay.
Ito ‘yung tahimik na parang may rules pati ang paghinga.
Pagbaba ko sa dining area, agad kong naramdaman ang lamig ng espasyo.
Malaki ang silid—mataas ang kisame, may malalaking bintanang may makakapal na kurtina na parang hindi pinapasok ang liwanag nang buo. Ang mesa—mahaba, gawa sa madilim na kahoy, makintab na parang hindi pa nagagamit sa totoong pagkain.
Parang display.
Parang ako.
Nadatnan ko si Damian Alcantara—ang legal kong asawa, CEO, at mukhang allergic sa ngiti—na umiinom ng kape habang nagbabasa sa tablet.
Naka-white polo siya na parang kakalabas lang sa laundry—walang gusot, walang kapintasan. Ang buhok niya maayos, hindi magulo, hindi rin stiff—sakto lang para magmukhang effortless. Ang mukha niya, seryoso, kontrolado, parang sanay na hindi magpakita ng kahit anong hindi planado.
Kung hindi lang siya ganito ka-cold, masasabi kong perpekto siya.
Kaso hindi.
“Good morning,” bati ko.
Hindi siya tumingin.
“Seven-thirty ang breakfast dito.”
Tumingin ako sa wall clock. “Seven thirty-two.”
“Exactly.”
Napapikit ako.
Diyos ko, pati dalawang minuto may kaso.
“Pasensiya na. Next time gigising ako kahapon.”
Doon siya tumingin.
Diretso.
Tahimik.
Ganito pala siya tumingin—hindi galit, hindi rin curious. Parang sinusukat ka. Parang sinusubukang ilagay ka sa tamang kahon.
Hindi siya natawa.
Ako na lang ulit ang tumawa sa sarili kong joke.
Sanay na ako.
Umupo ako sa kabilang dulo ng mahabang mesa.
Ang layo namin sa isa’t isa, parang may diplomatic tension sa pagitan ng kanin at butter.
May kasambahay na lumapit.
Matanda na siya, simple ang suot, at may mukha na parang matagal nang nakakita ng iba’t ibang klaseng amo—yung tipong marunong kumilala kung sino ang mabait at sino ang dapat iwasan.
“Ma’am, coffee po?”
“Tubig na lang po. Baka sumobra ang tapang ko today.”
Napatingin siya sa akin at napangiti.
Sa wakas.
May tao sa bahay na may human emotion.
“I’m Mang Simo,” sabi ng lalaking may dalang prutas.
Payat, medyo nakayuko ang balikat, pero may buhay ang mata. Mukhang tahimik, pero halatang may sense of humor—yung tipo ng taong maraming alam pero pinipiling hindi magsalita… maliban kung kailangan.
“Driver ni Sir. At kung kailangan n’yo po ng kakampi, nandito lang po ako sa kusina.”
“Mang Simo,” sabi ni Damian nang hindi tumitingin, “naririnig kita.”
“Opo, Sir. Kaya nga po mahina lang.”
Napigil ko ang tawa ko.
For the first time, may bahagyang gumalaw sa mukha ni Damian.
Hindi ngiti.
Parang warning label.
“After breakfast, attorney will arrive,” sabi niya.
“We need to discuss the terms.”
Terms. Hindi “us.” Hindi “marriage.”
Terms.
Ayos.
“Akala ko tapos na?”
“Basic agreement pa lang ang pinirmahan mo.”
Ah.
May level two pala ang impyerno.
Dumating ang abogado bandang alas otso.
Maayos ang suot—dark suit, malinis, at mukhang sanay sa ganitong sitwasyon. Hindi siya bastos, hindi rin mainit—professional lang. Pero sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya, ramdam kong hindi ako tao sa papel na hawak niya.
Maayos naman siyang kausap, pero bawat page na pinapakita niya, parang may kumakaltas sa dignidad ko.
“You are required to attend public events with Mr. Alcantara when necessary.”
“Okay.”
“You cannot disclose the arrangement.”
“Okay.”
“You will receive monthly financial assistance for your mother’s medical needs.”
Napahinto ako.
“Medical needs lang?”
Tumingin ang abogado kay Damian.
“Direct payment to the hospital,” malamig niyang sabi.
“Hindi cash.”
Napalingon ako sa kanya.
“You think I’ll steal?”
“I think people do desperate things when money is involved.”
Tumama iyon.
Hindi dahil totoo.
Kundi dahil sinabi niya iyon na para bang kilala niya na ako.
Huminga ako nang malalim.
“Tama ka. People do desperate things. Like marry strangers who think kindness is a disease.”
Nanahimik ang abogado.
Si Mang Simo, sa likod, umubo ng parang pinipigilang halakhak.
Tumayo si Damian.
“We’re done.”
“Hindi pa,” sabi ko.
Napatigil siya.
Tumayo rin ako.
“I need one condition.”
His eyebrow lifted.
“I need to continue working.”
“You don’t have to.”
“I know. But I want to.”
“Why?”
“Kasi hindi ako palamuti. Hindi ako furniture na inilagay mo rito para magmukhang maayos ang buhay mo.”
Tahimik.
Hindi siya sanay na kinokontra.
Hindi siya sanay na may tumatanggi.
Sa unang pagkakataon, hindi siya nakasagot agad.
“Fine,” sabi niya sa huli.
“But no scandal.”
Napangiti ako nang pilit.
“Don’t worry. Ako nga dapat ang magsabi niyan sa’yo.”
Kinahapunan, bumisita ako sa ospital para kay Mama.
Pagpasok ko sa ward, agad kong naamoy ang antiseptic—malinis, pero may halong lungkot. May mga kurtinang puti, may mga kama na magkakatabi, at may mga pasyenteng tahimik lang na parang naghihintay ng kung ano.
Nakita ko siya—nakaupo, hawak ang rosary niya.
Payat na payat na siya. Maputla, pero kalmado. Ang mga mata niya, pagod pero mabait pa rin—yung tipong kahit siya ang may sakit, siya pa rin ang magtatanong kung okay ka.
“Anak,” sabi niya, “kumain ka na?”
Typical Mama.
“Opo. Mayaman na pagkain. Ang pangalan ay stress with butter.”
Mahina siyang natawa.
Umupo ako sa tabi niya at hinawakan ang kamay niya.
Mainit.
Mahina.
Pero buhay.
Paglabas ko ng ospital—
“Lia?”
Nanigas ako.
Nakatayo siya sa ilaw ng hallway—naka-barong, maayos, mukhang may narating na. Hindi na siya yung lalaking iniwan ako—mas composed, mas confident.
Pero pareho pa rin ang mata.
At iyon ang problema.
“Ang tagal na,” sabi niya.
“Hindi sapat ang tagal para maging okay ang lahat.”
Napayuko siya.
“I can explain.”
“Good. Practice mo muna sa salamin.”
Tatalikod na sana ako nang sabihin niya—
“May alam ka ba kung sino talaga ang pinakasalan mo?”
Napatigil ako.
Dahan-dahan akong lumingon.
“What do you mean?”
Bumaba ang boses niya.
“Ang pamilya ni Damian ang dahilan kung bakit nabaon sa utang ang pamilya mo.”
At doon—
kahit malamig ang hallway ng ospital—
parang may apoy na kumapit sa dibdib ko.
- Writer
