Pag-ibig Salvage (TAGALOG)

Hindi ko akalaing sa isang piraso ng papel matatapos ang tahimik kong buhay. “Pirma ka na lang, hija.” Napatingin ako kay Tita Loring—ang babaeng parang laging may solusyon sa lahat, kahit minsan parang mas problemado pa ang solusyon niya kaysa sa problema. Nakasuot siya ng simpleng duster, buhok na naka-ipit lang, pero ang tingin niya sa akin ay parang may deadline akong hindi pwedeng i-extend. Hawak ko ang tasa ng kape na kanina pa malamig—parang pag-asa ko. “Tita… kasal ‘to.” “Alam ko,” sagot niya, parang nag-uusap lang kami tungkol sa ulam. “Pero hindi naman habang buhay. Contract lang.” Ah. Oo nga pala. Contract marriage. Parang trabaho lang—may sweldo, may benefits… at apparently, may kasamang emotionally unavailable na asawa. “Anong benefits?” tanong ko, kalahating seryoso, kalahating umaasang may plot twist. “Hindi ka na magbabayad ng utang ng nanay mo.” Ay. Ayun na nga. Biglang bumigat ang lahat—yung hangin, yung katahimikan, pati yung tasa ng kape sa kamay ko. Napabuntong-hininga ako. Kung may Olympics lang ang malas, siguro gold medalist na ako ngayon. “Okay,” sabi ko, pilit na ngumiti. “Saan pipirma?” Hindi ko maalala kung paano ako nakarating sa bahay niya. Parang fast forward. Isang pirma. Isang desisyon. Tapos— nandito na ako. Sa harap ng isang malaking gate na mukhang hindi lang kayang pigilan ang tao… kundi pati emosyon. Pagpasok ko sa loob, unang sumalubong sa akin ay katahimikan. Hindi ‘yung peaceful. ‘Yung tipong parang may multong may trust issues. Malinis ang paligid. Masyadong malinis. Lahat nasa tamang lugar. Parang walang buhay na pwedeng magkamali. “Late ka.” Napalingon ako. Nakatayo siya sa may hagdan. Si Damian Alcantara. Naka-formal kahit gabi na—black suit, walang gusot, parang hindi siya pinapawisan o napapagod. Matangkad, tuwid ang tindig, at ang mukha—yung tipong kayang gawing cover ng magazine, pero ayaw mong kausapin ng matagal. Gwapo. Nakakainis. At mukhang allergic sa emosyon. “At least dumating,” sagot ko, mahina pero may konting tapang. Naglakad siya pababa, dahan-dahan, parang may background music na pang-drama. Kulang na lang may slow motion. “I don’t like repeating myself,” malamig niyang sabi. “When I say 6 PM, I expect you here before 6.” “Traffic,” sagot ko. “At saka hindi naman ako empleyado—” “You are,” putol niya. “In this house, you follow my rules.” Ah. Ayos. CEO nga. Ngumiti ako—‘yung tipong mabait pero may kasamang konting dasal na sana hindi ako umiyak agad. Sanay ako sa hirap. Sanay ako mag-adjust. Pero hindi ako sanay tratuhin na parang item sa kontrata. “Okay,” sabi ko. “Noted. Rule number one: wag magpahuli sa traffic.” Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya natawa. Grabe naman. Kahit konting appreciation lang sa joke ko? “Your room is upstairs,” sabi niya, sabay talikod. “Don’t enter mine.” “Don’t worry,” bulong ko. “Wala akong plano.” Huminto siya saglit. Hindi lumingon. “Good.” Kinagabihan, habang nakahiga ako sa kama na parang mas malaki pa sa buong bahay namin, napaisip ako. Tahimik. Masyadong tahimik. Parang kahit ang mga iniisip ko, may echo. Hindi ko siya mahal. Hindi niya ako mahal. At mukhang hindi rin siya marunong tumawa. Perfect. Napangiti ako, kahit papaano. Hindi dahil masaya ako. Kundi dahil— wala akong ibang choice kundi kayanin. “Kaya ko ‘to,” bulong ko sa sarili ko. “Para kay Mama.” Saglit akong tumingin sa kisame. Huminga. Dahan-dahan. “Tapos… konting dasal na sana…” Napapikit ako. “…hindi siya sobrang sakit magmahal.”